Kampania wyborcza to okres zagęszczonej krytyki rządu, głoszenia bzdurnych recept gospodarczych i mnogości rad, na temat co rządy powinny zrobić (obecne i przyszłe), aby zapanowała powszechna szczęśliwość.
Większość tych rad pochodzi z arsenału socjalistycznych mrzonek, zakładających, że jak zabierze się bogatym i rozda biednym, to problemy społeczne znikną.
To, populistyczne, bezmyślne doradzanie pomija (bezwiednie lub rozmyślnie) historyczne źródło gigantycznych nieszczęść jakie dotknęły ludzkość socjalistyczne praktykowanie tych utopii, których dramatycznych skutków doznała także Polska po II wojnie światowej.
Zabrane (zrabowane) mienie prywatne zamożnym obywatelom (reforma rolna, nacjonalizacja przemysłu i handlu, komunalizacja domów lokatorskich) „oddano” – „ludowi pracującemu miast i wsi”, który konsumował pożytki z tego majątku z pominięciem dbałości o ich utrzymywanie w stanie ciągłej sprawności.
Jak żałosny był stan owego majątku po upadku socjalizmu starsi Polacy pamiętają (zdezelowane obiekty zabytkowe i gospodarcze po PGR-ach – zarządcach majątków ziemskich zabranych przedwojennym właścicielom, wyeksploatowane fabryki bez odnawiania parku maszynowego, zrujnowane, skomunalizowane kamienice czynszowe i lokale użytkowe /sklepy, apteki, itp./), żeby nie wspomnieć żałosnego stanu gospodarki wodno melioracyjnej, dróg i lasów.
Wiedząc o tym wszystkim zadziwiająca jest więc „rada” dla rządzących Jacka Żakowskiego (GW z 22. sierpnia), który pisze:
„Wielcy ekonomiści (Krugman, Stiglitz, Roubini) i biznesmeni (m.in. Buffet) proponują, by ten efekt (zadłużenie) osłabić, zwiększając progresję podatkową, którą Zachód redukował przez poprzednie lata. Reforma podatkowa Gilowskiej podtrzymana przez obecny rząd obdarowała zamożnych (osoby takie jak ja(!), posłowie, ministrowie, czy menadżerowie rocznie zyskali na niej po 10 tys. zł. lub więcej. Jej skutki (m.in. ograniczenie wydatków socjalnych) zubożyły ubogich. W rezultacie rosną oszczędności zamożniejszej części społeczeństwa, banki mają nadpłynność, a przedsiębiorstwa niewykorzystane moce i wolne środki, których nie inwestują, bo nie widzą szansy na zwiększenie popytu.”
Pan Żakowski radzi więc zabrać owe oszczędności zamożnych obywateli (przez zastosowanie progresji podatkowej) i skierować wypracowane przez nich pieniądze na konsumpcję mniej zamożnych, wg prostackiego myślenia: skoro bogaci nie inwestują, więc można przeznaczyć ich pieniądze na przejedzenie przez uboższych.
Dalsze analizowanie tego pomysłu jest bezsensowne w świetle światowych doświadczeń „przejadania” cudzych pieniędzy i jego skutków także dla obecnych zjawisk kryzysowych państw o wysoko zaawansowanej opiekuńczości socjalnej, opartej właśnie na finansowaniu dobrobytu na koszt podatników.
Zalecam p. Żakowskiemu obejrzenie filmów z życia ludności Kuby, gdzie obowiązuje nadal (choć już nieco łagodzona) reguła: bogaci muszą dokładać do utrzymywanie biednych, bo tego wymaga „sprawiedliwość socjalistyczna”.
Jak widać duch socjalizmu nadal straszy!


Komentarze
Pokaż komentarze (2)