Moje pokolenie czytając w czasach socjalizmu „Folwark Zwierzęcy” George’a Orwella jednoznacznie identyfikowało jego treść z totalitarną rzeczywistością komunizmu.
Nie przypuszczano wówczas, że każde państwo, także demokratyczne, ma totalitarne zapędy wynikające z ludzkich ułomności (skłonności) ulegania manii władzy i przyjemności dominowania jednych nad drugimi.
Skłonności te komuniści zdefiniowali szczerze w doktrynie: „władzy raz zdobytej nie oddamy nigdy”.
Posiadanie władzy odurza także elity, które doszły do niej drogą demokratyczną.
We wszystkich państwach demokratycznych bój o zachowanie władzy nosi znamiona przemocy w walce o głosy wyborców bałamuconych intelektualnym barbarzyństwem kłamstw, półprawd, obietnic, insynuacji, pomówień, oskarżeń i manipulacji świadomościowej osiąganej techniką public relations .
Miejsce przemocy fizycznej zastępuje obecnie finezyjna przemoc psychiczna (psychologiczna) stosująca intelektualne tricki pozorujące prawdę z fałszu.
Instrumentami przemocy państwa są:
- instytucje nadzoru społeczeństwa (mnogość służb policyjnych) inwigilujące obywateli, tak na wszelki wypadek.
- media społecznego przekazu transmitujące do społeczeństwa produkty papki informacyjnej jako wynik propagandowego piaru ośrodków politycznych (pisownia po językowej reprymendzie Mili Nowackiej).
Resztkami obywatelskich odruchów obronnych próbowano przeciwstawić się państwu w praktykach masowej inwigilacji społeczeństwa przez oprotestowanie takich policyjnych praktyk. Bezskutecznie.
Władza nie ma ochoty rezygnować z wiedzy o obywatelach i ograniczania ich wolnościowych praw. Dowiadujemy się, że:
„Rząd pod przykrywką dostosowania polskiego prawa do decyzji Rady Europejskiej w trybie ekstra szybkim przepycha przepisy, które w kontrowersyjny sposób poszerzają uprawnienia policji i służb specjalnych. Na przykład policja, dziś mająca zamknięty katalog przestępstw, w których może stosować działania operacyjne, miałaby nie mieć już żadnych ograniczeń. Daje się służbom prawo dostępu do wielu danych o naszym majątku i finansach. W tym tworzy się centralny rejestr rachunków bankowych, rachunków papierów wartościowych, i innych instrumentów finansowych, dzięki któremu służby mogłyby badać naszą sytuację materialną.
I to bez zgody sądu, nie mówiąc już o naszej zgodzie czy wiedzy.”
(za GW z dn. 26.08.20011 r.)
Szkoda, że te problemy nie są przedmiotem debaty publicznej w ramach aktualnej kampanii wyborczej, która zdominowana jest obrzucaniem się obelgami przez konkurentów politycznych.
A może pretendujące do władzy ugrupowania polityczne nie maja zamiaru rezygnować z coraz szerzej praktykowanej inwigilacji obywateli.
Może myślą, że w imię dobra społecznego można także dobro społeczne ograniczać.
Ciekawe gdzie jest tego granica?


Komentarze
Pokaż komentarze (1)