Historia dowodzi, że największymi populistami byli i są elity partii lewicowych. Oni bowiem mienią się być przedstawicielami pracobiorców, czyli najliczniejszej grupy społecznej, mateczniku środowisk roszczeniowych. Jest to w pewnym sensie naturalne zważywszy, że żyją oni z wynagrodzenia za pracę płaconą przez pracodawców, których zawsze można oskarżać o zaniżanie tych wynagrodzeń.
W ten polityczno-społeczny obszar wkraczają populiści ze swoimi obietnicami, że kiedy wygrają wybory i dojdą do władzy spowodują „sprawiedliwe wynagrodzenie”.
Identyczny mechanizm funkcjonuje przy obietnicach socjalnych i zwiększeniu nakładów na nie.
Najmilszą społecznie formą populizmu jest postulat o podwyższeniu podatku dobrze zarabiającym (bogatym) z intencją poprawy życia biednym. To taki wirus socjalizmu „zabrać bogatym, dać biednym”.
Populizm niczym rak zajął już całą politykę. Jest wszechobecny we wszystkich krajach demokratycznych, których rządy populistycznym rozdawnictwem doprowadziły swoje państwa na skraj bankructwa (aktualne!).
Populista Sarkozy aktualnie zapowiedział wzrost o 3% podatku od zysków kapitałowych powyżej 500 tys. euro rocznie, co zmniejszy deficyt Francji wielkości 11 mld. euro (!) o (uwaga) 200 mln. Śmiech!
Za populizmem zatęsknili skruszeni miliarderzy – współodpowiedzialni z rządami za groźbę państwowych bankructw – i zaapelowali do rządów o podwyższeni im podatku, bo to ich zdaniem niesprawiedliwe, że oni, tacy bogacze muszą wstydzić się swoich niskich podatków (?).
Trafny wydaje się komentarz Adama Leszczyńskiego z GW (27/28 sierpnia):
„Czy to tylko populistyczny gest? Próba uspokojenia ludzi, którzy w kółko słyszą tylko o zagrożonych emeryturach i kolejnych oszczędnościach na służbie zdrowia? Może bogaci chcą oddać małą część dochodów, bo czują, ze bez tego politycy odbiorą im więcej.”
Jak wiadomo w większości chorób nowotworowych najskuteczniejszym lekarstwem jest skalpel.
Populizm należałoby właśnie radykalnie usunąć ostrym cięciem odważnego chirurga w postaci ruchu politycznego, zdolnego przeciwstawić się szantażowi środowisk społecznych, beneficjentów rozdawnictwa ofiarowanego im przez populistów.
Obserwując współczesną politykę takiego odważnego chirurga na razie nie widać.
Ciekawe jak długo rak populizmu pozwoli polityce utrzymać się przy życiu?


Komentarze
Pokaż komentarze (12)