Z okazji przyznania Inácio Luli da Silva Nagrody Lecha Wałęsy za rok 2011, samoistnie nasuwają się skojarzenia podobieństwa losów i karier tych wybitnych polityków i mężów stanu.
- Inácio Lula da Silva – b. prezydent Brazylii (od 2003 r, do 2011 r.), i
- Lech Wałęsa – b. prezydent Polski (od 1990 r. do 1995 r.),
obaj z robotniczym rodowodem działacze związkowi przeszli trudną drogę od proletariackich bojowników o prawa robotnicze, nacechowanej – w dużej mierze – populizmem związkowej retoryki, do poważnych polityków, liderów ruchów społecznych i prezydentów państw postrzeganych w świecie jako przykłady udanych transformacji z obszarów polityczno-gospodarczej szarzyzny na pomyślnie rozwijające się wolnorynkowe demokracje.
Obaj wyrzekli się walki zbrojnej z reżimami, które zwalczali. Obaj byli więźniami tych reżimów odnosząc ostatecznie pokojowe zwycięstwo nad nimi.
To piękne życiorysy zasługujące na pamięć i należne oddawanie im uznania za te dokonania.
Choć nie piastują już najwyższych urzędów w państwach, uznawani są na świecie jako polityczne autorytety i jako tacy zapraszani na światowe uniwersytety z wykładami prezentującymi ich refleksje na temat bieżących problemów w świecie.
Wałęsa ustanawiając nagrodę swojego imienia, przyznawaną przez kapitułę składającą się z wybitnych autorytetów współczesnego życia(Vaclav Hawel, Stanisłau Szuszkiewicz, Emil Constantinescu, Bernard Kauchner, Jan Krzysztof Bielecki, Władysław Bartoszewski, Zbigniew Jagiełło), zaznaczył trwale swoją obecność w życiu społecznym, choć przestał być czynnym politykiem.
Wielu czynnych polityków zazdroszczą mu tej zdolności i za wszelką cenę próbują umniejszyć jego znaczenie.
A Wałęsa potrafi zademonstrować swój sprzeciw wobec mało chwalebnych postaw państw ościennych – w sposób godny męża stanu – np. stanowczą odmową przyjęcia zaszczytnego wyróżnienia od Litwy w postaci Krzyża Wielkiego Orderu Witolda Wielkiego uzasadniając to miedzy innymi takim stwierdzeniem:
„Jestem jednak głęboko zaniepokojony obecną sytuacją dotyczącą respektowania na Litwie praw moich rodaków do języka, kultywowania tradycji do kultury polskiej.”
Oto postawa i język godne męża stanu, którego miana odmawiają mu jego przeciwnicy polityczni.
Przeciwnikom tym radzę, aby uczyli się od człowieka, który swoje miejsce w historii zawdzięcza mądrości własnych postaw politycznych, choć bez uniwersyteckiego cenzusu.
Jak widać cenzus akademicki nie stanowi gwarancji na mądrość.


Komentarze
Pokaż komentarze