Katarzyna Wiśniewska w felietonie „Jak Nergal biskupów rozsierdził” (GW z 14.09.2011 r.) przytacza protesty biskupów polskich przeciwko uczestnictwu Nergala w jury muzycznego show „The Voice Poland” nadawanego w TVP.
Wiśniewska wymienia bp Wiesława Meringa, który napisał w liście do prezesa TVP, że udział Nergala w programie „drażni tych co utrzymują TVP”.
Zaś bp Sławoj Leszek Głódź zwraca uwagę prezesowi: „na głębokie zaburzenie stosunku zarządzanej przez Pana Spółki do misji społecznej obowiązującej w telewizji publicznej.”
Kard. Kazimierz Nycz z kolei zapowiada, że sprawą zajmie się cały Episkopat.
Jestem zdecydowanym krytykiem antychrześcijańskiej agresywności Nergala, co wyraziłem w notkach z 16 lipca pt. „Nergal z Dodą contra biblia” i z 6 września pt. „Natanek i Nergal ilustracją zła”.
Trzeba jednak za Wiśniewską oddać sprawiedliwość faktom, iż w sierpniu sąd uznał, że gestem darcie Biblii na zamkniętym spektaklu Nergal nie popełnił przestępstwa z art. 196 kk. (obraza uczuć religijnych).
Nie uzasadniona jest więc tak nerwowa mobilizacja biskupów przeciw jego obecności w programie muzycznym TVP, choć o Biblii, Kościele, religii w tym programie się nie mówi. The Voice Poland nie jest też audycją religioznawczą ani publicystyczną. Nie może być więc mowy o promowaniu satanizmu. No chyba, że sam fakt wyznawania światopoglądu przyjmiemy za jego promowanie.
W wywiadzie do „Newsweeka” (Nr 37) Nergal tak określa stosunek ludzi do jego poglądów:
„Ludzie pozbawieni dystansu nie rozumieją, że cała walka szatana z Bogiem toczy się na gruncie czysto metaforycznym, żeby nie powiedzieć literackim.”
Choć nie akceptuję poglądów Nergala i wielu zapatrywań red. Wiśniewskiej przyznaję im rację kiedy mówią:
Nergal: „…ja mam odpuścić, że zbiera ktoś podpisy pod kościołem? Ryzykuję co najwyżej to, że dzięki uprzejmości telewizji Trwam muzyka Behemotha, zagości w domach, w których wcześniej zagościć nie miała okazji.”
„…robienie skandalu wokół Nergala to promocja dla mnie i dla moich poglądów.”
Wiśniewska: „Szkoda, że inne zgorszenia nie zasłużyły na uwagę biskupów. Gdy na pomniku Żydów zamordowanych w Jedwabnem ktoś wymalował zieloną farbą antysemickie hasła Episkopat milczał. Sprawcy nie usłyszeli od biskupów, że „biją granice przyzwoitości”, czy niszczą „tkankę życia społecznego”.
Jak z powyższego widać umiar zachowań adekwatnych do rzeczywistości nie jest mocna stroną naszego młodego, polskiego pluralizmu.
W osiągnięciu tego celu długa przed nami droga, bardzo długa!


Komentarze
Pokaż komentarze (28)