Samopodpalenie się człowieka pod Urzędem Rady Ministrów jest różnie komentowane w zależności od intencji komentatora. Komentarze polityczne są jednostronne, uparcie próbujące umieścić ten desperacki akt w palecie spraw, za które odpowiada rząd.
Publicyści zaś dzielą się na dwa obozy:
- wrażliwych komentatorów upatrujących przyczyny tragedii w uwarunkowaniach społeczno-bytowych człowieka, który dopuszcza się takiego dramatycznego kroku, i
- tych, co upatrują w tym czynie akt szantażu człowieka nie zrównoważonego psychicznie, lekkomyślnie zadłużonego, skłóconego z otoczeniem, który postanawia zmusić opinię publiczna i władzę do zainteresowania się jego problemami.
Desperat o którym mowa nie jest biedakiem zrozpatrzonym brakiem środków do życia (2900 zł. emerytury), to raczej osobnik z schizofreniczną manią człowieka nie docenianego i nie wysłuchiwanego, wmawiającego sobie krzywdy jakie go na każdym kroku spotykają.
Ta nierównowaga psychiczna powoduje, że robi długi, że dopatruje się wszędzie działań go krzywdzących i że w końcu robi krzywdę rodzinie byle tylko postawić na swoim.
W takim właśnie tonie opisał to Grzegorz Sroczyński w Gazecie Wyborczej z 27 września, ostrzegając, że owe „dopięcie swego” (powszechne zainteresowanie), kiedy okazało się skuteczne może mieć naśladowców.
Sroczyński został za to mocno zrugany przez kolegów publicystów: Pawła Wrońskiego na portalu Wpolityce.pl i Piotra Pacewicza w GW.
„Nazywanie terrorystą kogoś, kto robi sobie taką krzywdę, świadczy jednak o braku elementarnej wrażliwości moralnej.” (Paweł Wroński).
„Mentorski ton potępienia [desperata folt.] to coś wyjątkowo niedobrego.” (Piotr Pacewicz).
Popieram współczucie okazywane człowiekowi zdesperowanemu, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że to Sroczyński ma rację mówiąc o szantażu desperata, który demonstrującym samopodpaleniem uzyskał zamierzony cel spopularyzowania swoich problemów. To rzeczywiście może być złym przykładem.
Chory człowiek zasługuje na współczucie i pomoc medyczną, ale swoją chorobą nie może wymuszać na opinii publicznej i władzy uznania jego niepowodzeń, które tylko on uważa za krzywdzące.
Sroczyński ma rację, to jest szantaż.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)