Moje pokolenie pamięta naszą zazdrość z czasów socjalizmu, który zafundował nam puste półki, a dobrobyt Zachodu utożsamiał wolny rynek z jego główną ikoną jaką był Wall Street.
Dzisiaj przykro słuchać doniesień o demoralizacji liderów gospodarki rynkowej, którzy skażeni niewyobrażalną chciwością zachwiali wiarygodnością tego symbolu.
Trudno wręcz uwierzyć, że ludzie kierujący finansami wolnego rynku, opętani chciwością doprowadzili kapitalizm do krawędzi bankructwa, za którym czai się groźba rewolucji. Źle to świadczy o poziomie inteligencji kapitalistycznych liderów, których śmiało można nazwać zarozumiałymi kretynami, niezdolnymi do przewidzenia negatywnych skutków manipulacji finansami wolnego rynku, nakierowanymi na kamuflaż mający ukryć zbliżającą się katastrofę.
Doniesienia agencyjne ukazują ów mechanizm pozorowania koniunktury za zasłoną kreatywnych bilansów, fałszujących finansową rzeczywistość. Takim właśnie mechanizmem posługiwał się rząd Grecji z wiadomym skutkiem.
W przypadku banków, pozorowane zyski powodowały (w przeddzień kryzysu) gigantyczne apanaże zarządów instytucji finansowych, idące w setki tysięcy, a nawet miliony dolarów. Na przykład:
· Richard Fuld – prezes upadłego banku Lehman Brothers w 2007 r. otrzymał wynagrodzenie w wys. 34 mln. dolarów.
· James Cayne – prezes banku inwestycyjnego Bear Steams (kolejnego bankruta) otrzymał z kolei wynagrodzenie w wys. 38 mln. dolarów.
· Wg serwisu Networkworld. Com, szefowie 11 największych banków zainkasowali wynagrodzenie w 2007 r. na kwotę 234 mln dol.
Bulwersuje także zorganizowane przez kierownictwo największej firmy ubezpieczeniowej AIG (tuż po otrzymaniu przez nią subwencji państwowych ratującej fermę przed bankructwem) tygodniowej imprezy za 400 tys. dol. Wynajęli pokoje w cenie 1000 dol. za noc, a w restauracji wydali 150 tys. dol. (dane z GW z 15 – 16 października).
Oto obraz patologicznej chciwości milionerów kierujących instytucjami finansowymi, chciwości nie ograniczonej nawet widmem bankructwa.
W medialnych ocenach tego kryzysu najczęściej mówi się o winie banków, a przecież głównymi winowajcami są rządy bogatych państw, które w pogoni za społeczną popularnością ulegały „naciskom społecznym” w gwarantowaniu kredytowanego dobrobytu, sztucznie napędzanego pożyczanymi bez umiaru pieniędzmi pod zastaw obligacji rządowych, emitowanych bez opamiętania. W opiniach analityków rynków finansowych popularne jest określenie, że banki były wypełnione tymi obligacjami pod sufity.
Uzasadniona jest więc teza, że obecny kryzys finansowy kapitalistycznego Zachodu to wspólna „zasługa” nieodpowiedzialnych rządów i chciwych banków.
Rządy „kupowały” sobie popularność pieniędzmi ze sprzedaży obligacji zadłużając budżety państw, a „przyjazne” banki kupowały te obligacje, bez krytycznego kalkulowania wypłacalności emitentów tych papierów.
Machina ta nie została zatrzymana i toczy się nadal, bo przestraszone – nie na żarty – rządy lawiną protestów społecznych wysupłują żelazne rezerwy finansowe z kas państwowych (USA, Europejska strefa euro) pompując te pieniądze do banków, byle tylko uchronić się przed rewolucją.
Dla dobra nas wszystkich powinno się to udać, bo widmo globalnej rewolucji grozi światu niewyobrażalnymi skutkami, które mogą być o wiele tragiczniejsze od dotychczasowych rewolucji z ostatnią, najtragiczniejszą rewolucją Październikową w 1917 r.
Opinie jakoby przeżył się kapitalizm są mylące, bo to nie kapitalizm się przeżył, tylko przeżyła się demokracja populizmu, główna przyczyna kryzysu, dyktowana egoizmem polityków zapewniających sobie popularność społeczną rozrzutnością finansów publicznych i chciwością finansistów, których domeną jest zysk z kapitału bezkrytycznie angażowanego w papiery rządowe, bez ich wymaganego pokrycia w dochodowości dłużnika.
Wymownym jest, że podczas obecnego, gigantycznego kryzysu finansowego nie zanotowano samobójstw właścicieli zbankrutowanych banków (jak to miało miejsce w latach 30-tych), które obficie dofinansowane z budżetów państw nadal funkcjonują, płacąc milionowe pensje swoim zarządom.
Nie jest więc winien kapitalizm, tylko socjalny populizm polityków, spełniających wygórowane, nieproporcjonalne do możliwości finansowych państw żądania społeczne.
„Ruch Oburzonych” (wczoraj także w Warszawie) wywodzi się właśnie z tych środowisk społecznych, które wcześniejszymi żądaniami spowodowali uległość populistycznych polityków, spełniających szkodliwe, społeczne postulaty w imię wyłącznie zachowania władzy, według reguły „po nas choćby potop”. Ten sam społeczny żywioł, szantażujący kiedyś władzę pozbawieniem jej społecznego mandatu wyborczego, dzisiaj niszczy swoich żywicieli destrukcyjnym „Ruchem Oburzonych”, uruchamiając lawinę społecznych buntów, które mogą doprowadzić do unicestwienia obecnej, rynkowo demokratycznej cywilizacji na rzecz zupełnie niewiadomego socjalnego ustroju politycznego, budowanego – być może – na gruzach obecnego ładu społecznego.
I pomyśleć, że to niebezpieczne zjawisko wywołała głupia, populistyczna zachłanność polityków na władzę „za wszelką cenę” i niewyobrażalna chciwość światowej finansjery oraz bezrefleksyjne dążenie do dobrobytu społeczeństw bogatych państw wymuszane na zachłannym i chciwych establishmencie elit państwowych.
Choć tekst ten nie jest optymistyczny, mam nadzieję, że ludzkość ocknie się z amoku powszechnego, niczym nie ograniczonego pędu do dobrobytu i nie dojdzie do katastrofy rewolucyjnej.


Komentarze
Pokaż komentarze (12)