Obecność krzyża w Sejmie była wczoraj tematem audycji w TVP „Tomasz Lis na żywo”. Uczestnikami byli: Magdalena Środa – profesor, teoretyk etyki, filozofka, feministka, Stefan Niesiołowski – profesor nauk biologicznych, poseł na Sejm RP z ramienia PO, Tadeusz Cymański – mgr ekonomii transportu, europoseł z ramienia PIS, Jon Godson – b. pastor (chyba ewangeliczny?) , czarnoskóry poseł z ramienia PO, Robert Biedroń – absolwent politologii, lider ruchu przeciw homofonii, poseł na Sejm z Ruchu Palikowa, Robert Leszszcyński – dziennikarz, krytyk muzyczny, gitarzysta, poseł na Sejm z Ruchu Palikowa.Na łączu wizyjnym w Toruniu obecny był o. Paweł Gużyński – dominikanin.
Ta krótka charakterystyka uczestników jest potrzebna do pokazania poziomu kultury politycznej ( i kultury w ogóle) tych osób.
Zamiast spodziewanej rzeczowej dyskusji mieliśmy pokaz jarmarcznej pyskówki uczestników przekrzykujących się i przerywających sobie nawzajem wypowiedzi.
Panowie Biedroń i Leszczyński z nieuzasadnioną butą oświadczyli, że otrzymali w wyborach społeczny mandat do modernizacji Polski?
Również p. prof. Magdalena Środa zatraciła się w ideologicznym zacietrzewieniu niegrzecznie przekrzykując p.p. Cymańskiego i Niesiołowskiego, broniących obecności krzyża w Sejmie, zarzucając im brak tolerancji dla niewierzących, a p. Cymańskiemu „wygarniała”, aby walczył o obecność krzyża w Parlamencie Europejskim. Pan Niesiołowski równie emocjonalnie nawoływał do nie przerywanie mu wypowiedzi.
Mówiąc krótko. Ta rozmowa była zaprzeczeniem kultury dyskusji, rozumianej jako wymianę poglądów i prezentacje własnych postaw niegrzecznymi impertynencjami ad personam.
W tej rozmowie tylko dwa głosy emanowały kulturą i rzeczowością.
Poseł PO John Godson wypowiedział piękne zdanie, że zarówno obecność krzyża jak i jego brak nie rani niczyich uczuć, bo nie odbiera ludziom ich światopoglądowych przekonań. Zaznaczył, że jest to zwykły spór zastępujący poważne problemy w państwie. Pan Godson miał jeszcze więcej do powiedzenia, ale niestety Tomasz Lis to zignorował.
Pięknie przywołał do porządku p. prof. Środę (nagminnie przerywającą wypowiedzi innym gościom) o. Paweł Gużyński zwracając uwagę, że powinna się zachowywać jak przystało na profesora i cierpliwie wysłuchiwać pozostałych uczestników. Podkreślił, że decyzja o obecności krzyża w Sali sejmowej należy do całego Sejmu, który powinien to wyrazić stosowną uchwałą. Zaznaczył, że demokracja wymaga pewnej pokory w podporządkowaniu się większości parlamentarnej wyłonionej z pluralistycznego społeczeństwa, w skład którego wchodzą także ludzie takim układem sił nie usatysfakcjonowanych.
Na potwierdzenie jakby tych mądrych słów opublikowano dzisiaj wyniki społecznego sondażu, w którym 74 proc. Polaków o to pytanych opowiada się za tym, aby krzyż w Sejmie wisiał. Odpowiednio 84 proc. chce krzyża w szpitalach, 72 proc. w szkołach, 53 proc. w urzędach.
Ten sondaż powinien nauczyć demokratycznej pokory pp. Biedronia, Leszczyńskiego i prof. Środę.
Moje zdanie w tej sprawie wyraziłem wczoraj w komentarzu do notki na blogu Leszka Kowalkowskiego (-leszek) pt. „Słowo o krzyżu”, które niżej cytuję:
„Wrzawa wokół symboli religijnych w przestrzeni społecznej, to bicie piany dla zapryskania nią (zamiast mydłem) oczu ludzi, aby zajęci ich przecieraniem nie zwracali uwagi na sprawy istotne. Religia jest ważna dla jej wyznawców, ale nie powinni oni absorbować nią ludzi nie podzielających ich wiary, ani wymuszać na państwie jakiegoś specjalnego traktowania. Państwo służy wszystkim obywatelom i jego obowiązkiem jest ich wszystkich równo traktować, bez względu – między innymi – na wyznanie.
Żaden symbol religijny nie jest raniący uczucia wyznawców innego wyznania (lub niewierzących), a jeżeli ktoś tak uważa, to znaczy, że jest szowinistą religijnym, próbującym religię upolitycznić. Jeżeli ludzie stawiają krzyże na rozstajach dróg, to niech sobie te krzyże tam stoją. Innowiercy nie muszą przed nimi zdejmować czapek. Jeżeli wisi krzyż w Sejmie, to niech sobie wisi, a niewierzący i innowiercy nie muszą wpatrywać się w niego z uznaniem wyznawców kultu. Zarówno Palikot jak i obrońcy krzyża, to ludzie "małego kalibru", obłudnicy używający tego symbolu do własnej gry politycznej, a nie dla propagowania wyższych wartości lub praworządności.
Słuszna jest teza notki, aby nie dać się zmanipulować "bełkotem światopoglądowym" w miejsce pożądanej debaty o stanie polskiej demokracji, polskiej gospodarki, polskich finansów itd, itp., a prywatnie niech każdy modli się do swojego Boga. Tego życzę nam wszystkim.”


Komentarze
Pokaż komentarze (2)