Po wyborach parlamentarnych uruchomiła się debata na temat zmienionej mapy politycznej po niespodziance Palikowa jako trzeciej sile politycznej w nowym Sejmie.
Lekki niepokój zapanował w obu głównych siłach politycznych – PO i PIS, które niespodziewanie odczuły za plecami bliski oddech rodzącej się konkurencji.
Niepokój ten uruchomił sporo spekulacji na temat przyszłej areny politycznej w kolejnych wyborach, choć odległych (za trzy lata), jednak już dzisiaj wymagających planowania strategii przyszłych wyborczych zmagań. Kto obejmie role w ich konstruowaniu jeszcze nie wiadomo.
Wydaje się jednak, że przypadną one najprawdopodobniej centroprawicy i centrolewicy. Taki podział wydaje się najbardziej społecznie akceptowany.
Na centroprawicy bezsprzecznie dominującą partią (po ostatnich wyborach) jest PO z wyrazistym liderem Donaldem Tuskiem.
Centrolewicy jeszcze nie ma, bo rozsądną inicjatywę Aleksandra Kwaśniewskiego i Wojciecha Olejniczaka jej powstania pod nazwą „Lewica i Demokraci”, bezmyślnie zniweczył Grzegorz Napieralski odwrotem w stronę lewicy postkomunistycznej nasiąkniętej nostalgią za PZPR.
Klęska wyborcza Napieralskiego odradza pomysł na centrolewicę typu „Lewica i Demokraci”, co wyraźnie sygnalizują jej dawni twórcy Kwaśniewski z Olejniczakiem.
Pomysł niespodziewanie skomplikował powrót do gry Leszka Millera, odstawionego w 2007 r. na boczny tor przez Olejniczaka. Sporym zaskoczeniem jest wybór Millera na przewodniczącego klubu parlamentarnego SLD, który jak widać nie wyzbył się do końca „napieralszczyzny”, co komplikuje nieco zamysł Kwaśniewskiego, ale go nie wyklucza.
Widać, że wyrastający na męża stanu Donald Tusk dobrze odczytał te tendencje i dlatego spotkał się z Millerem na poważną rozmowę o obecnym układzie sił politycznych w Sejmie. Pomijając element ewentualnej gry z PSL-em, który bez wątpienia pozostanie koalicjantem PO, Tusk zapewne sondował Millera na temat dłuższej – niż zaczynającej się obecnie kadencji – strategii SLD w roli ewentualnie odrodzonej socjaldemokracji.
Dla polskiej sceny politycznej pożądana byłaby jej stabilizacja praktykowana w demokratycznych krajach rozwiniętych w formie dwóch głównych konkurencyjnych centrów o zabarwieniu prawicowym i lewicowym.
Takie centra zatrzymały by w Polsce marsz Palikowa po władzę, której przejęcie wróży mu prof. Janusz Czaplinki za 10 – 15 lat (GW z 22 – 23 października).
Tej groźbie powinni się zdecydowanie przeciwstawić obywatele, bo skrajne elementy programu Palikowa stwarzają dla Polski groźbę podobną do praktyk IV RP, tylko z przeciwległego bieguna.
Tę groźbę – może nieco przesadnie – określił Aleksander Smolar faszyzującą przez porównanie języka Palikowa do retoryki faszystowskiej.
Polityczne radykalne skrajności zawsze powodują narodowe nieszczęścia, dlatego trzeba je zwalczać już w zalążku dla uniknięcia strat dużych.
Jeżeli taki cel miało spotkanie Donalda Tuska z Leszkiem Millerem, to byłby to optymistyczny prognostyk na rzecz dalszej normalizacji polskiej sceny politycznej. Było by to też spełnienie planu Lecha Wałęsy o silnej demokracji opartej na dwóch politycznych nogach – jednej prawicowej, drugiej lewicowej.
Kto wie czy twórcy takich nóg nie dopiszą do swojego politycznego dorobku (Tusk – premier dwóch kadencji, Miller – premier, sygnatariusz traktatu akcesyjnego do UE) jeszcze zasług w ugruntowaniu politycznego ładu demokratycznego w Polsce.
Czas pokaże.


Komentarze
Pokaż komentarze (37)