Zakazanie udziału w życiu publicznym ks. Adamowi Bonieckiemu przez przełożonych Zgromadzenia Księży Marianów jest ciosem w katolików dążących do niwelowania podziału wiernych na wzór polskiej sceny politycznej. Głównym animatorem takiego podziału jest redemptorysta o. Tadeusz Rydzyk, twórca Radia Maryja i polityczny guru zwolenników katolicyzmu dominującego.
Ks. Adam Boniecki zaś należy do nurtu katolickości pokojowo współegzystującej z cywilizacją państwa laickiego, ojczyzny wszystkich obywateli bez rozróżniania ich ze względu na wyznanie i światopogląd.
Ewangelizacja według ks. Adama Bonieckiego to głoszenie reguł wiary katolickiej bez uprzywilejowania, na równych prawach z wszystkimi intelektualnymi nurtami światopoglądowymi.
Taka postawa kapłana katolickiego nie jest w smak zwolennikom opcji katolickości pojmowanej w rozumieniu o. Tadeusza Rydzyka i otoczenia jego, radio maryjnych zwolenników, uznających się za reprezentację większości Polaków utożsamianych z katolicką większością.
Tak się składa, że radio maryjną wizję Polski popiera Prawo i Sprawiedliwość, dla której media o. Tadeusza Rydzyka stoją otworem na prawach wyłączności.
Jak wiadomo Episkopat Polski nie jest monolitem w kwestiach politycznych podobnie jak pozostałe rzesze kapłanów katolickich i całego społeczeństwa.
Także zgromadzenia zakonne mają zróżnicowane oblicze polityczno – społeczne. Pro toruńsko postrzegani są między innymi Redemptoryści i Paulini. Zaś przeciwne takiej wizji katolicyzmu są Dominikanie i do 3 listopada Zgromadzenie Księży Marianów, rodzina zakonna ks. Bonieckiego.
Zakaz publicznych wystąpień ks. Adamowi Bonieckiemu wskazuje, że w Kościele mamy dwa nurty, jeden oparty na filozofii toruńskiej, na którą przeszło kierownictwo Księży Marianów. Takim ruchem Zgromadzenie umacnia dotychczasowe rozwarstwienie Polskiego Kościoła Katolickiego na „dwie prędkości” na wzór UE jedna umownie nazywana jako „toruńska” istniejąca wokół o. Rydzyka i Radia Maryja, oraz druga „krakowska” wokół „Tygodnika Powszechnego”, „Więzi” i Łagiewnik.
To zły znak dla polskich katolików potrzebujących wzorów integracyjnych w kościele jako przykładu do naśladowania w życiu społecznym, chociażby na wzór I RP.
Jak widać droga do tego daleka i trzeba być wytrwałym w oczekiwaniu, aż nauki papieża Jana Pawła II znajdą posłuch wśród duchowych przewodników kościoła w Polsce w procesie nauczania ekumenizmu – nie tylko wyznaniowego, lecz także społecznego.
Jest to jeszcze – niestety – wizja smutna i bardzo odległa!
Zastanawiające, że mało chrześcijańskie publikacje mediów toruńskich i "nauk" ks. Natanka nie powodują takich stanowczych reakcji władz kościelnych?


Komentarze
Pokaż komentarze (40)