Dominika Wielowiejska ubolewa w GW (z 5. listopada) o zaniku obywatelskiego obowiązku płacenia podatków.
Pisze tak: „Jedną z przyczyn kłopotów Greków jest fatalna kultura niepłacenia podatków. W wielu krajach panuje przyzwolenie społeczne na oszukiwaniu fiskusa, a ludzie, którzy uczciwie podatki płacą, uważani są za frajerów.
Pani Dominika ma rację. We współczesnym świecie poczucie obywatelskości zanika – wbrew zapowiedzi polityków o konieczności jego odbudowania – bo w praktyce politycznej dominuje filozofia populizmu, zaciętego wroga obywatelskości.
Przykład paniki Merkel i Sarkozego na wieść o projekcie referendum w Grecji dot. porządkowania finansów zadłużonego państwa dowodzi, że politycy ci przewidywali negatywny wynik ewentualnego referendum dot. oszczędzania w społeczeństwie socjalnym jakim jest Grecja.
W przeciwieństwie do społeczeństw socjalnych, społeczeństwa obywatelskie posiadają świadomość negatywnych skutków bankructwa (czego nie rozumie społeczeństwo socjalne), opowiedziały by się za zaciśnięciem pasa w imię ratowania gospodarki przed ruiną skutkującą przecież katastrofą społeczną.
Również pojęcie solidarności jest odmiennie pojmowane w społeczeństwie socjalnym i obywatelskim. W socjalnym uważa się, że solidarność polega na wyrównywaniu przez państwo poziomu życia kosztem podatników subwencjujących życie biednych. To bardzo wygodna filozofia bierności społecznej, stabilizującej zastój inicjatyw i przedsiębiorczości ludzkiej.
Odwrotnie pojmowana jest solidarność w społeczności obywatelskiej, która polega na wspieraniu wysiłku ludzi zmierzających do wyjścia z niedostatku pomocą czynną np. w urządzeniu warsztatu pracy.
Potwierdzeniem różnego pojmowania solidarności są w Polsce tereny dotknięte kataklizmem przyrodniczym. Gminy o przewadze społeczności socjalnej, zaniedbującej często asekurację ubezpieczeniową, oczekują pokrycia strat z budżetu państwa od którego uzależniają powodzenie odtworzenia własnego majątku. Zaś mieszkańcy gmin o przewadze społeczeństwa obywatelskiego zadbali o asekurację ubezpieczeniową i z uzyskanego odszkodowania naprawiają szkody tylko z niewielką pomocą państwa. Pozostali mieszkańcy – nie dotknięci klęską, bezwarunkowo włączają się do pomocy z własną siłą robocza, co zdecydowanie obniża koszty odbudowy.
Podobne mechanizmy funkcjonują na poziomie państw europejskich. Kraje o przewadze społeczeństwa obywatelskiego (np. Niemcy) dużym wysiłkiem finansowym wspierają kraje na dorobku (np. Polskę), lub kraje popadłe w tarapaty finansowe (np. Grecja). Natomiast kraje o przewadze społeczeństwa socjalnego nie przejawiają takiej ochoty (np. Słowacja), choć do niedawna same hojnie z pomocy korzystały. U nas także słychać sarkanie na warunki nakazujące współfinansowanie inwestycji z pomocowych funduszy unijnych.
W Polsce ścierają się filozofie państwa socjalnego z obywatelskim. Dobrym tego przykładem jest postawa choćby publicystów GW.
Red. Piotr Pacewicz popiera postawy roszczeniowe Greków tłumacząc: „Solidarność polega na rozumieniu tych którzy są w opresji. …a cięcia zarobków w Grecji i przywilejów różnych grup nie dają rezultatu…”.
Tak więc p. Pacewicz uważa, że Grecy nie mają obowiązku „zaciskać pasa”? Czyli mają na nich łożyć ci, co nie przejedli swojego dorobku!
Red. Ewa Milewicz zaś słusznie podkreśla, że: „Grecja od lat fałszowała statystyki gospodarcze – w wolnym kraju, z wolną prasą, wolnymi wyborami. I nikt tego nie zauważył? ...mimo tysięcy lat praktyki demokracji, nikt nie zauważył fałszerstw? Czy też nie chciał, bo po co tworzyć sobie zmartwienia?”
Pani Ewa Milewicz, po obywatelsku ocenia lekkomyślność i niedbalstwo Greków i uważa, że muszą za to zapłacić wytężoną praca i oszczędnościami.
W moim odczuciu rację ma p. Milewicz, bo krytykuje rozrzutnych i nierozważnych „kombinatorów” usiłujących „naciągnąć” Europę na pokrycia swoich długów, a opowiada się po stronie gospodarnych i odpowiedzialnych za swój los społeczeństw obywatelskich.
Wniosek więc jest prosty. Europa musi zrezygnować z socjalnego populizmu na rzecz obywatelskiego pragmatyzmu.
Innej drogi do wyjścia z kryzysu po prostu nie ma!


Komentarze
Pokaż komentarze (20)