Zadymy uliczne w Warszawie w Święto Niepodległości to ilustracja społecznej patologii w praktyce tolerancji.
Delikatność policji przeciwstawiającej się brutalności demonstrantów zaowocowała 40-tu rannymi policjantami. Władza zawstydzona faktem zbitych na kwaśne jabłko uzbrojonych, umundurowanych policjantów – stróżów porządku – przez nieuzbrojonych cywilnych młokosów – zakłócaczy porządku – tłumaczyła, że na stanowczą reakcję nie pozwoliło jej prawo. Przedstawiciele państwa szybko zapowiedzieli więc zmianę przepisów porządkowych tak, by przestał się bać policjant, a zaczął się bać bandyta. Ów, co za odkrywczość?
Mania władzy polega na nieustannym tłumaczeniu swojej nieudolności ułomnością prawa, co jest w Polsce prawdziwą epidemią.
Pamiętamy batalię w sprawie przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, owocem której Sejm uchwalił prawo zabraniające rodzicom karać swoje dzieci klapsem, zrównując ów klaps ze znęcaniem fizycznym.
Skutek: sporo pozwów w sądach (przeciążonych) przeciw takim rodzicom. Przykład z dzisiejszej prasy (GW z 14 listopada): „Pod koniec maja rodzina robiła zakupy w galerii handlowej. Maluch (ich dziecko) był nie znośny więc matka dała mu kilka klapsów w pupę. Dziecko się rozpłakało. Ojciec pogroził, że jak się nie uspokoi, to w domu dostanie prawdziwe lanie. O zdarzeniu doniosła „wrażliwa” obserwatorka na policję. Prokuratura złożyła w sądzie akt oska oskarżenia. Matce grozi rok więzienia, ojcu dwa lata.”
Oto skutki radosnej twórczości walczących z nieprawościami przez permanentne tworzenie lawiny nowych przepisów.
Za „maltretowanie” dziecka klapsem rodzice mogą więc trafić do więzienia, a dziecko do domu dziecka. Zaś pijak znęcający się nad rodziną ani myśli wynieść się z domu, a matka z dziećmi musi szukać schronienia w przytułku. Co prawda pijakowi grozi eksmisja (po wyczerpaniu drogi prawnej) odwlekanej najczęściej z braku mieszkań zastępczych. Zaś projekt budowy baraków dla owych eksmitowanych meneli spotkał się w wielu miastach (także w Poznaniu) z potępieniem tych samych środowisk inicjatorów walki z przemocą rodzinną.
Oto prawdziwa paranoja humanitarnej rzeczywistości w Polsce.
Dodam tylko, że dziecko uratowane przed klapsami rodziców, będzie wychowywane w domu dziecka gdzie otrzyma dobrą szkołę tolerancji, uprawniającej do bezkarnych burd ulicznych.
Nie widać więc rychłego końca inicjatywom wymyślania co rusz innego prawa.
Przecież trzeba dbać o tolerancje i wolności osobiste. Czyż nie?


Komentarze
Pokaż komentarze (3)