Marek Beylin przedstawił (GW z 19/20 –XI –2011) znakomitą recenzję wydarzeń z 11 listopada w kontekście postaw politycznych obozów organizujących manifestacje. Analizując frekwencję uczestników demonstracji: Kolorową Niepodległą i Marsz Niepodległości, Beylin zauważa pewien fenomen przez innych przemilczany. A mianowicie: Kolorową Niepodległą organizowała lewica spod znaku Krytyki Politycznej, a Marsz Niepodległości nacjonalistyczny ONR pod patronatem prawicowców w osobach Rafała Ziemnkiewicza, Jana Żaryna z przystawkami.
Do Kolorowej Niepodległej zapraszano demokratów, zwolenników pokojowego demonstrowania patriotyzmu niepodległościowego z dodatkiem lewicowych postulatów, a do Marszu Niepodleglości narodowców z mocno zradykalizowaną młodzieżą z ONR i MW z obecnością stadionowych kiboli.
Znamienne, że w Kolorowej Niepodległej uczestniczyło zaledwie trochę ponad 2 tys. uczestników, a w Marszu Niepodległości kilkanaście tysięcy. Czyli sukces Żaryna i Ziemkiewicza, którzy sprytem organizacyjnym (doproszenie kiboli) wywołali wrażenie masowości ruchu.
Beylin słusznie ubolewa, że partie polityczne okazały się 11 listopada zastoiną polityczną, bez zdolności i zapału radowania się z niepodległej, polskiej demokracji, która przecież przyniosła owym partiom sukces wyborczy.
W tej sytuacji rodzi się podejrzenie, że może to im wystarczy? Może wyborców traktują przedmiotowo, jako instrument do głosowania, który można odstawić po zwycięstwie wyborczym?
Partie polityczne zakpiły sobie z obywateli ograniczając święto do ceremonii oficjalnych z pominięciem festynu niepodległościowego i oddając go na wyłączność ruchom skrajnym, zainteresowanym popularnością za wszelką cenę, a w tym wypadku, za cenę ulicznej zadymy.
W świat poszła z Warszawy wizja Polski skłóconej, zobrazowanej przeciwnikami demokratycznej stabilizacji, szowinizmu nacjonalistycznego i lewackiego oraz sprzeciwu wobec państwa prawnego.
Dobry obraz Polski stabilnej po powtórnym zwycięstwie wyborczym ekipy rządzącej, zastał zakłócony. Przybrał postać nieco fasadową, bez wizji dynamiki politycznej odpowiadającej wynikom wyborów.
To zdarzenie powinno orzeźwić partie polityczne z parlamentarnym mandatem, że edukacja polityczno – obywatelska nie kończy się na kampanii wyborczej, lecz powinna trwać cały czas w życiu publicznym i być obecna na festynach, szczególnie tych o charakterze patriotycznym. Nastrój radosnego, patriotycznego uniesienie w atmosferze festynowej jest skuteczniejszym bodźcem obywatelskim niż nudne, kłótliwe debaty polityków.
Panowie aktywiści partii politycznych, nie oddawajcie symboli narodowej dumy i radości skrajnemu marginesowi politycznemu, reprezentantowi zachowawczej magmy narodowego nacjonalizmu.
Pokażcie, że umiecie nie tylko wiecować, ale także uczestniczyć w wesołych, kolorowych demonstracjach zbiorowej radości z obywatelami Polski Niepodległej i demokratycznej, ostoi waszego politycznego bytu.
Przejmujcie inicjatywę. Świat patrzy i ocenia. Wyborcy też.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)