Degenerujący wpływ dobrobytu na postawy ludzkie trafnie oddaje powiedzenie ludowe: „syty nie zrozumie głodnego”.
Cywilizacja powszechnego dobrobytu w całości to potwierdza. Problem tej cywilizacji polega na tym, że ludzie otaczają się dobytkiem niepotrzebnym, zbędnym do normalnego życia. Ten demoralizujący zwyczaj współcześni wpajają swoim dzieciom od najmłodszych lat przez kupowanie im nadmiernej ilości zabawek, gadżetów, itd., które dawane w nadmiarze już nie cieszą, lecz nudzą i wyzwalają potrzebę zastępowania ich czymś innym i nowym.
Ten samonapędzający się mechanizm sztucznego generowania nowych potrzeb nie jest bez wpływu na kulturę spożycia, której tak chętnie wychodzą naprzeciw politycy.
Cała współczesna cywilizacja jest temu szaleństwu podporządkowana. Państwa dobrobytu inwestują gigantyczne pieniądze, na przykład w infrastrukturę stadionową (Euro 212), a w tym samym czasie redukują wydatki na ochronę zdrowia, choćby w sferze refundacji leków ratujących życie lub łagodzących cierpienie (w Polsce zlikwidowano refundację leków leczących łuszczycę, czy chorobę Wilsona).
Zarażeni manią dobrobytu wyborcy bezmyślnie popierają wszelkiej maści populistów i ofiarowują im władzę ku swemu nieszczęściu, bo politycy owi realizują politykę „zastaw się a postaw się” i doprowadzają kraje do bankructwa.
Doskonale obrazuje to program socjalistycznego kandydata na prezydenta Francji François Hollande, który podczas obecnej wizyty w Polsce mówił min.:
· „Jeśli Europa nie będzie postrzegana jako obszar wzrostu, dobrobytu, rozwoju, jeśli nie będzie tworzyć nowej jakości technologicznej, energetycznej, gospodarczej, to wielu Europejczyków odwróci się od idei jedności”.
Zgrabny, populistyczny język, prawda! Z tym, że nie ma w nim ani grama finansowego racjonalizmu. Pan Hollande próbuje to nadrobić następującymi zapowiedziami:
· „Musimy stworzyć nowe metody finansowania, np. obligacje na projekty przemysłowe czy infrastrukturalne”.
Czyli proponuje tworzyć kolejny dług publiczny, zupełnie ignorując dotychczasowe, negatywne doświadczenia zadłużania państwa.
Sięga także do retoryki Janosikowej tłumacząc propozycję
podwyższenia podatku dla najbogatszych do poziomu 75%
dochodu następująco:
· „W czasach kryzysu, gdy rządzący proszą Francuzów o zaciskanie pasa, każdy, również najbogatszy musi pokazać, że jest patriotą”.
Zaś niemiłe wrażenie powodowane tą propozycją bagatelizuje, że dotknie ona niewielką ilość obywateli.
Czuli tę „niewielką” ilość bogatych Francuzów można oskubać w imię dobrobytu większości.
Oto polityczny skutek kultury dobrobytu, pieczołowicie podtrzymywany przez polityków bałamutnymi obietnicami o jego utrzymaniu (mimo kryzysu) nowymi pożyczkami (obligacje) i odebranie 75% dochodu najbogatszym.
Taka polityka daję p. Hollande dużą przewagę w przedwyborczej popularności, tak dużą, że graniczącą z dużym prawdopodobieństwem, iż zostanie wybrany na prezydenta Francji.
Oto przykład ogłupiającej siły dobrobytu, nawet jeśli występuje tylko w postaci obiecanek przedwyborczych.
Podobny sukces w notowaniach przedwyborczych odnosi w Słowacji naczelny populista tego kraju Robert Fico - lider partii Smer.
A więc dobrobyt demoralizuje i ogłupia.


Komentarze
Pokaż komentarze (13)