Jest powszechną praktyką płacenie składek członkowskich przez ludzi zrzeszonych w partiach politycznych i różnych stowarzyszeniach.
Dobrowolne członkowstwo w tych organizacjach to także deklarowanie opłacania wymaganych składek. Deklaracje, deklaracjami, a praktyka dowodzi, że zrzeszeni członkowie składki płacą niechętnie albo wcale.
Przy okazji wyborów do władz regionalnych w PIS dowiadujemy się, że w Kielcach z listy kandydatów na prezesów zostali skreśleni członkowie partii za niepłacenia składek (!).
Niechęć do płacenia składek jest powszechna, co dowodzi o braku poczucia obywatelskości nie tylko polityków, ale także dużej części społeczeństwa. Gdyby partie pozbawić dotacji budżetowych wtedy okazało by się jile zaangażowanych ideowo ma członków. Może ze 20%?
Niechęć do składek ogarnęła także polskich katolików. Z obowiązkowej daniny (składki) diecezjalnej (ok. 2 zł. od osoby) wywiązuje się zaledwie 1/3 wiernych. Zjawisko takiej niechęci to znak czasu społeczeństwa socjalnego (roszczeniowego), które dominuje nad społeczeństwem obywatelskim (świadomym obowiązków).
Stąd między innymi sceptycyzm Kościoła do propozycji zastąpienia funduszu kościelnego (dotacja z budżetu) dobrowolnym przeznaczeniem przez wiernych 0,3 % swojego podatku dochodowego na Kościół. Przy obecnej mentalności niechęci do składek sceptycyzm ten jest uzasadniony. Do tego dodać należy zwolnienie z takiego odpisu rolników, którzy podatku dochodowego nie płacą.
Oto przyczyny zagrożenia dla uszczuplenia dochodów na działalność organizacji społecznych i Kościoła powodowane brakiem dyscypliny obywatelskiej polskiego społeczeństwa katolickiego.
Jest to kolejny, poważny sygnał dla elit politycznych i kościelnych w Polsce do zintensyfikowania odbudowy społeczeństwa obywatelskiego i marginalizowania mentalności społeczeństwa socjalnego.
To pilny nakazem współczesnego czasu, czasu społecznego zagubienia w respektowaniu konstytucyjnego nakazu praw i OBOWIĄZKÓW obywatelskich.



Komentarze
Pokaż komentarze (4)