Burza publicystyczna na temat oświaty przy okazji akcji „ratujmy maluchy” ciurkiem prezentuje braki edukacyjne u młodzieży, a winą obciążając państwo.
Słyszymy o dramatycznie niskim poziomie matury, o ucieczce młodzieży od przedmiotów ścisłych, o nieznajomości klasyki literatury polskiej, o braku rozumienia tekstów pisanych, o prymitywizmie używanego języka ojczystego, o powszechności wulgaryzmów, o braku szacunku dla nauczycieli, rodziców i osób starszych, o powszechności zachowań chamskich, o nieznajomości savoir vivre przy stole i nieumiejętność korzystania ze sztućców, itd., itp.
(Ta tę intelektualną jałowość pointuje Jarosław Kurski (GW z 9. listopada):
Zamówiłem w restauracji pierogi ruskie i chcąc być dowcipnym wobec kelnerki przypomniałem dowcip z czasów PRL, który tak brzmiał w barze mlecznym: wydawca potraw - kto zamawiał ruskie? głos z sali - nikt, same przyszli!. Reakcja kelnerki na ten dowcip: no jak to pan przecież zamawiał!).
Głosy te dziwią, bo nasza młodzież jest przecież dokładną kopią nas starszych. Wystarczy posłuchać rozmów rodziców tej młodzieży, a także poczytać posty na s24, aby te podobieństwa dostrzec. To przecież starsi nieustannie są ze wszystkiego niezadowoleni, to oni powodują tysiące wypadków drogowych po pijanemu, oni przestali wychowywać dzieci ograniczając się wyłącznie do ich utrzymania, itd., itp.
A tak o tej społecznej materii pisze w TP nr 45 Michał Olszewski w artykule pt. „Kraj krótkoterminowy”.
1. „Coraz więcej spraw, które wymagają wyjścia poza horyzont najbliższych wyborów, zdaje się nas przerastać. Za tę krótkowzroczność przyjdzie nam słono zapłacić.”
2.Scena z pociągu, który miał 15 minutowe opóźnienie: Głos pasażera: „To się po prostu mija z celem, to jest dramat, kraj debili i złodziei, to już jest skandal, tu każdy robi co chce, powiem tak, ja bym to wszystko rozp…, podstawiają proszę ciebie wagon, a on z góry popsuty, to nie można było sprawdzić wcześniej, ja pytam ludzie do czego tu wracać, idź co ch…, piętnaście minut spóźnienia, wyobrażasz sobie?”
Refleksje autora: „Lament mężczyzny niósł się po nieźle urządzonym wagonie, nad głowami przyzwoicie ubranych śpiących, nad ich smartfonami, laptopami, walizkami na kółkach, propozycjami kontraktów, umowami i prezentacjami. Wypełniony po brzegi pociąg jechał z prędkością 160 km/g , nadrabiając opóźnienie, na miejsce dojechaliśmy planowo.”
Dalej autor opisuje pozytywna zmiany odnowionego dworca w Krakowi i Warszawa Centralna i pointuje:
„Wszystko to nie ważne. Czas, kiedy o 15 minutowe spóźnienie pociągu można było się modlić, albo zniknął z naszej pamięci, albo przybrał spokojny sielski niemal wymiar. To jest dramat, wszystkie te nowe drogi, sklepy, samochody, domowe kina o ekranach szerokich jak Wisła w Tczewie, grille, domy jednorodzinne, gigantyczny krok cywilizacyjny, lśniące miasteczka i wysprzątane wioski, tysiące drobnych zmian, dzięki którym żyje się znośniej - to jest, powtórzmy dramat. Zgorzkniały obywatel z pociągu nie jest postacią wyjątkową: najdrobniejsza choćby niedogodność jest jak kamyk, który porusza lawinę, i płyną potoki goryczy, żalu, wściekłości.”
W pełni podzielam refleksję autora. Polacy w dużej mierze zatracili poczucie rzeczywistości wymazując z pamięci nędzę czasów przeszłych a osiągnięty obecnie status stopy życiowej porównują do krajów bogatych, gromadzących owo bogactwo prze setki lat, co malkontenci polscy chcieliby uzyskać przez zaledwie dwie dekady. Tacy jesteśmy! Tak edukujemy w rodzinach młode pokolenie! Podświadomie czujemy tę naszą schizofreniczną społeczną przypadłość, więc usprawiedliwiamy się głupio zwalaniem winy na państwo, że źle edukuje, źle wychowuje i w ogóle wszystko robi źle. Udajemy, że to nie my ponosimy odpowiedzialności za „młodzieży chowanie”, tylko państwo zaniedbuje to zagadnienie.
Taka to ci jest ta polska świadomość społeczna. A właściwie jej brak, bo rzeczywistość przypomnianą przez Michała Olszewskiego widać na każdym kroku zaś lamenty malkontentów podsycanych politycznym populizmem to kompleks na modę „wiecznego niezadowolenia”.
Pocieszeniem jest, że mody mijają, więc i ta w końcu przeminie!


Komentarze
Pokaż komentarze (97)