folt37 folt37
661
BLOG

NIEODPOWIEDZIALNE WARTOŚCIOWANIE WARTOŚCI.

folt37 folt37 Polityka Obserwuj notkę 4

Obecny postęp cywilizacyjny jest zainfekowany wieloma ułomnościami intelektualnych nadinterpretacji zjawisk towarzyszących współczesnemu życiu. Do znudzenia słyszymy opinie intelektualnych komentatorów o wielości znaczeń tego samego pojęcia kulturowo-światopoglądowego czy obyczajowego, takich jak: patriotyzm, religijność, władza, obywatelskość, obowiązkowość, lojalność, rodzina, szczęście, miłość, małżeństwo, solidarność, uczciwość, moralność, itd., itp.

Czytamy często pseudonaukowe, bardzo zideologizowane publikacje o różnorodności tych pojęć zależnie od okoliczności i kontekstu ich praktykowania. Na przykład zanik obywatelskiej lojalności wobec własnego państwa może być usprawiedliwiony - zdaniem wielu -  indywidualnym stosunkiem obywatela do rządzących. Niechęć do nich usprawiedliwia ponoć niechęć do państwa, na przykład oszustwami podatkowymi. Ten tok rozumowanie tłumaczy także katolika zaprzestającego uczestnictwa w mszach świętych, jeżeli proboszcz parafii postępuje nagannie.

Pojęcie obywatelskości sprowadzone zostaje najczęściej wyłącznie do prawa protestu przeciwko rządzącym, roszczeń materialnych, itp. „pretensji” z zupełnym pominięciem obowiązków i współodpowiedzialności za państwo.

Przypomniane wczoraj w TV - z okazji 50-tej rocznicy zamachu na prezydenta Johna Kennedyego - jego słynne wyborcze zawołanie: „Nie myśl co państwo może zrobić dla ciebie, lecz co ty możesz zrobić dla państwa” to już zamierzchła przeszłość retoryki politycznej. Nasza kultura polityczna wymazała skutecznie taką obywatelskość społecznego myślenia.

Również prawo do szczęścia wynoszone jest często do prawa osiągania go za wszelką cenę. Czytałem gdzieś wywód w obronie posłanki Anny Grodzkiej - transseksualistki, bohaterki środowisk feministyczno-gejowskich - która dla zmiany płci poświęciła swoją rodzinę (z okresu bycia mężczyzną) rujnując życie żony i syna. Artykuł kończy się zdaniem, że każdy ma prawo do szczęścia.  Brzmi to bardzo cynicznie zważywszy, że autorka lekceważąco pomija prawo do szczęścia porzuconej rodziny p. Grodzkiej.

Przykładów takiego „wartościowania wartości” jest o wiele więcej, co dowodzi dość powszechnej w naszej kulturze obecności pojęciowego dualizmu zjawisk z natury rzeczy jednorodnych, które usłużni intelektualiści dopasowują jednak do ideowo-politycznych potrzeb środowisk zabiegających pokrętnymi  argumentami o miano twórców postępu zwalczających stare - ich zdaniem - przeżyte kanony publicznego ładu stanowiącego dotychczasowy fundament moralno-kulturowy państwa, państwa obywateli świadomych własnego, bezpiecznego losu ściśle zależnego od sprawności tegoż państwa.

Doszedłem do miejsca, w który czas zapytać: czy nasze państwo spełnia te cechy?

Uważam, że obecnie jest w tej roli zagrożone ze strony ruchów dążących do naruszenia państwowej stabilności akcjami mającymi państwo osłabić w intencji, że w słabym państwie są słabe władze, które dużo łatwiej wyeliminować w walce wyborczej  przy pomocy zarzutu  „nieudolnego sprawowania władzy”.

Na polskiej scenie politycznej takich ruchów jest dużo - od narodowo katolickiej prawicy, po lewicowo wolnomularskie kluby - niemiłosiernie demagogicznie zakłócające normalność życia społecznego.

Jednak wiodącą moc w tej destrukcji ma PIS, partia rosnąca w siłę poparciem Kościoła Katolickiego, który pomny wzrostu własnej potęgi po obaleniu komunizmu ze swoim znacznym poparciem, liczy na podobny, dalszy wzrost znaczenia po dojściu do władzy Prawa i Sprawiedliwości i premierostwa Jarosława Kaczyńskiego.

Nasuwa się więc następne pytanie: czy można temu przeciwdziałać?

Uważam, że można, ale niezbędna jest gigantyczna mobilizacja koalicji rządzącej, przez:

·   uaktywnienie państwa na rzecz usprawnienia funkcjonowania instytucji państwowych przez skuteczne usuwanie biurokratycznego „samopaństwa”  wielu urzędów, które słusznie utożsamiane z państwem bardzo mu szkodzą,

·        uporządkowanie finansów publicznych przez zatamowanie subwencjonowania obszarów tzw. spokoju społecznego (sfera przywilejów socjalno-branżowych) i wsparcie oszczędzonymi pieniędzmi działów nie dofinansowanych takich na przykład jak zdrowie publiczne.

Powyższe spotka się zapewne z zarzutem, że taki ruch władzy tylko przyśpieszy jej przegraną. To prawdopodobne, ale przynajmniej pozostawi pamięć o odwadze przeciwstawienia się populizmowi PIS, którego prawdziwym końcem będzie dopiero zdobycie władzy i doprowadzenie swoimi rządami do nieuniknionej zapaści społeczno-gospodarczej. To cena za polityczne zmarginalizowanie partii o utopijnych populistycznych ideach powszechnego dobrobytu bez dyscypliny finansowej budżetu i naiwnej nadziei trwałego poparcia obywateli doznających bolesnych skutków tej polityki.

Przyznaję, że to wysoka cena, ale czyż ten wielki cel nie jest wart takiego poświęcania? Jest!

 

 

 

folt37
O mnie folt37

Jestem absolwentem Politechniki Poznańskiej (inżynier elektryk - budowa maszyn elektrycznych). Staż pracy: 20 lat w przemyśle i 20 lat w administracji państwowej szczebla wojewódzkiego - transformacja gospodarki z socjalistycznej na rynkową.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (4)

Inne tematy w dziale Polityka