Na tytułowe pytanie odpowiedź jest prosta: nie zawsze! Wszak tytuł profesorski zdobywa się za głębię wiedzy specjalistycznej, która z natury rzeczy jest dość wąska, obejmująca jakąś dziedzinę nauki bez konieczności analizowania szerszych zjawisk ogólnospołecznych.
Mądrość zaś, to zdolność inteligentnej oceny otaczających nas zjawisk powszechnych dotyczących życia i wpływających na nie uwarunkowań zależnych od nas jak i takich, na które wpływu nie mamy.
Często obecnie prezentowane i upowszechniane poglądy (w mediach) osób publicznych i specjalistów różnych nauk umożliwiają szerokiemu ogółowi ludzi zapoznawanie się z poglądami i opiniami tych prezenterów. Wśród nich są właśnie ludzie utytułowani profesorskim cenzusem. Możemy więc oceniać ich mądrość na podstawie pojmowanych przez nich aspektów naszego życia w kontekście owych zjawisk szerszych, a więc dalekich od jakichś specjalizacji.
Ostatnio jesteśmy świadkami bulwersujących opinii różnych ludzi w sprawie zbrodniarzy, którzy odbyli karę i zbliża się ich wyjście na wolność. Są to osobnicy niebezpieczni, mający na sumieniu straszne zbrodnie, które dokonali w przeszłości i za które ponieśli i odbyli zasądzoną im karę. Trzeba zaznaczyć, że w czasie sądzenia byli poddani wyczerpującym badaniom psychiatrycznym dla ustalenia ich zdolności rozpoznawania popełnianych czynów i świadomości poniesienia kary. Byli uznani za świadomych swoich czynów zbrodniarzy zasługujących na zasądzone im kary.
Reasumując. Zbrodniarze ci świadomie popełniali zbrodnie, zostali za to sprawiedliwie osądzeni, odbyli sprawiedliwą karę i wyjdą z więzienia z szansą na normalne życie.
Taka jest idea państwa prawnego, które musi przestrzegać norm praworządności przez siebie ustanowionej.
Jest to proste, jasne i czytelne i powinno być dla wszystkich zrozumiałe. Powinno, ale nie jest. A zdumienie budzi właśnie to, że nie jest jasne dla ludzi często ze statusem profesorskim.
W kontekście ustawy przyjętej przez Sejm "o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób" tak odsłania swoje poglądy w tej sprawie prof. Andrzej Zoll w rozmowie z Ewą Siedlecką:
(http://wyborcza.pl/1,75478,14946931.html)
· „Uważam, że ustawę zrobiono o tyle dobrze, że przesłanką do izolacji jest nie dawny czyn, ale aktualny stan danej osoby: stwarzanie zagrożenia. Będzie to stwierdzane przez sąd, na podstawie opinii biegłych, a więc ustawa stawia barierę dla nieuzasadnionego jej rozszerzania.
· Jest to prawo uchwalone w stanie wyższej konieczności: obrony społeczeństwa przed osobami, które lada chwila mogą znów mu zagrażać.”
· „Oczywiście, że chodzi o pozbawienie wolności, tyle, że nie w rygorze więziennym...”
· „Jeszcze raz powtarzam: mamy do czynienia z osobami rzeczywiście niebezpiecznymi. To działanie w stanie wyższej konieczności.”
· „Poza tym o wskazaniach do umieszczenia w ośrodku ma decydować trzech biegłych: psychiatra, psycholog, seksuolog. Mam zaufanie, że potrafią to obiektywnie ocenić.”
· „Ja mam inną wątpliwość: czy te osoby były, przed wymierzeniem im kary, dobrze zdiagnozowane? Czy psychiatrzy słusznie uznali, że mają zdolność pokierowania swoim postępowaniem? Nie chodzi przecież tylko o chorobę psychiczną, ale też o "inne zaburzenia czynności psychicznych", które mogą ograniczać poczytalność”,itd., itp.
Te kuriozalne poglądy prof. Andrzeja Zolla, przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego działającej przy ministrze sprawiedliwości, b. prezesa Trybunału Konstytucyjnego, b. rzecznik praw obywatelskich, nie tylko dziwią, ale wręcz przerażają postawą, że w Polsce - państwie prawnym - można doraźnie manipulować prawem w imię domniemania o ewentualnym popełnieniu zbrodni przez kogoś kto za swoje zbrodnie odbył karę i pomimo jej odbycia będzie można go nadal więzić, co rozbrajająco przyznaje prof. Zoll („Oczywiście, że chodzi o pozbawienie wolności, tyle, że nie w rygorze więziennym...”).
Ja nie mam zaufania do profesora, który wpierw mówi, że ufa specjalistom, którzy obecnie będą orzekać o zdrowie psychicznym przestępców po odbyciu kary, by kilka zdań później wyrazić wątpliwość do innych specjalistów orzekających zdrowie psychiczne w odbytym procesie karnym owych zbrodniarzy. Niby dlaczego obecni specjaliści są bardziej wiarygodni? Włos się na głowie jeży.
Notka mi się rozrasta, więc zamknę ją również rozmową Ewy Siedleckiej z prof. Januszem Heitzmanem z Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, kierownika Kiniki Psychiatrii Sadowej: (http://wyborcza.pl/1,75248,15008124,Prof__Heitzman__Psychiatria_nie_odpowiada_za__bestie_.html)
· „Ci ludzie spędzili w więzieniu długie lata. Można ich było poddawać terapii. Jeśli nie poddano, widać nie była potrzebna. Jeśli poddano, okazała się nieskuteczna, skoro chce się ich nadal izolować. Więc nie ma uzasadnienia dla dalszej terapii”.
· ”Generalnie: to psychopaci, czyli ludzie o obniżonym poziomie lęku, braku empatii, braku znajomości lub poszanowania dla norm moralnych. Ludzie, którzy przejawiają zachowania agresywne, antyspołeczne. Ale ludzi podobnych osobowościowo, stwarzających zagrożenie, znacznie więcej jest na wolności. Część z nich popełniła przestępstwa, tylko o tym nie wiemy. A część potrafi się jednak trzymać w ryzach. Dlaczego jedni to potrafią, a inni nie, nie wiadomo. I nie da się tego przewidzieć.”
· „Psychopatia jest zaburzeniem osobowości, nie chorobą. Nie ma na to tabletki. Elektrowstrząsy nie pomogą. Zastrzyki z wody święconej też nie. Nie leczy się osobowości. A tym bardziej nie leczy się upośledzenia umysłowego. A rządowa ustawa, żeby ominąć zarzuty powtórnego karania i działania prawa wstecz, udaje, że w ośrodku izolacyjnym będzie się to robić.”
Tymi profesorskimi głosami chcę uzmysłowić czytelnikom, jak niebezpiecznie łatwo państwo rezygnuje z instytucji sprawiedliwego prawa, godnego państwa prawnego, na które tak często powołują się politycy i intelektualiści wtedy kiedy im to pasuje do aktualnych potrzeb politycznych i jak łatwo o tym zapominają dla takich potrzeb w innym przedziale społecznego zapotrzebowania. Smutny populizm.
Wniosek jest prosty. W rządzeniu państwem potrzebna jest mądrość. Mądrość respektująca postawy godne państwa prawnego.
Czy władza odzyska mądrość?


Komentarze
Pokaż komentarze (3)