Rekonstrukcja rządu ma zapewne jakąś wymowę, którą rozumieją wyłącznie politycy uczestniczący w grach na politycznej szachownicy Polski. Na pewno nie wiele z tego rozumieją szerokie rzesze rodaków, co potwierdzają nieustające dywagacje publicystów i dziennikarzy głowiących się, co tak naprawdę ta rekonstrukcja znaczy.
Jestem obywatelem interesującym się polityką i śledzącym życie polityczne i z tego punktu widzenia postępowanie premiera wydaje się zagadkowe szczególnie w kontekście odnowionego gabinetu. Na przykład:
Elżbieta Bieńkowska - dotychczasowa mister rozwoju regionalnego, bardzo dobrze oceniana za gospodarowanie unijnymi subwencjami nadal będzie to robić i to z większym zaangażowaniem i wysiłkiem związanym z gigantycznymi pieniędzmi, które Polska dostała od Unii na lata 2014/2020. To jest bardzo duża odpowiedzialność, wymagająca wielkiej koncentracji, koncentracji dużo większej od dotychczasowej w zakresie zarówno sensownego wydawanie pieniędzy jak i nadzwyczajnego uczulenia na czającą się patologię nadużyć przy konsumowaniu tych gigantycznych środków. I oto w tej zwiększonej odpowiedzialności ministra p. premier Tusk dokłada jej obowiązków ministerstwa transportu - społecznie wrażliwego, narażając p. Bieńkowską na nieuniknione konflikty komunikacyjne i drogowe, które będą wymagać jej osobistych interwencji, co jak wiadomo jest absorbujące czasowo i mocno stresujące. Jakby tego było mało obarczono ją jeszcze zadaniami wicepremiera. Czy ktoś to rozumie?
Marcin Karolec - był ministrem ochrony środowiska ze znakomitym dorobkiem ratowania Puszczy Białowieskiej i organizatorem Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu odbywającej się w listopadzie 2013 w Warszawie. Pełnił funkcję przewodniczącego konferencji, która okazała się osobistym sukcesem Karolca. Bulwersującym było więc odwołanie go z funkcji ministra w trakcie trwania tej Konferencji. Czy ktoś to rozumie?
Włodzimierz Karpiński - minister Skarbu Państwa, inicjator powrotu do socjalistycznego modelu gigantów przemysłowych, co krytycznie i trafnie opisał to Tamasz Prusek w GW z dnia 28 listopada:
(http://wyborcza.pl/1,75968,15036047,_Polskie_czempiony___Pachnie_socjalistyczna_gigantomania.html)
· „Po pierwsze, budowanie coraz większych firm grozi tym, że stworzymy wcale nie "narodowego czempiona", tylko firmę zbyt dużą, aby upaść. A wtedy w razie kryzysu zapłacą za to wszyscy podatnicy,”
· „Po drugie, próbę wielkiej fuzji w energetyce już raz zablokował Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie godząc się, by Polska Grupa Energetyczna przejęła Energę. UOKiK stoi na straży tego, aby żadne zakusy, czynione czy to w prywatnych firmach, czy politycznych gabinetach, nie zamordowały u nas konkurencyjności.”
· „Po trzecie, niepokoją coraz większe zapędy władzy państwowej, by kontrolować gospodarkę.”
A tak podsumowuje autor te socjalistyczne plany ministra:
„Rozumiem, że minister Włodzimierz Karpiński ma ambicje przejść do historii jako twórca jednego z "polskich czempionów". Warto jednak, aby jeszcze raz przemyślał swoje pomysły, bo historia uczy, że socjalistyczna gigantomania kończy się fatalnie.” No właśnie!
Dlaczego więc minister Karpiński ma poparcie premiera? Kto to zrozumie?
Widać nie jestem wyjątkiem w braku rozumienia tej strategii premiera, bo notowania PO i jej przewodniczącego niepokojąco spadają. A to nie jest optymistyczne!
![]()


Komentarze
Pokaż komentarze (9)