Według Encyklopedii:
· patologia jest nauką zajmującą się „dociekaniem przyczyn i mechanizmów choroby, badaniem chorobowych zmian strukturalnych i czynnościowych - jedna z podstaw medycyny klinicznej.”
· patologia społeczna, „zachowania jednostek lub grup społecznych sprzeczne z wartościami kultury akceptowanymi przez społeczeństwo oraz niefunkcjonalne struktury i systemy społeczne; (do zjawisk patologicznych zalicza się na przykład: alkoholizm, narkomania, przerost biurokracji.”
Według Wikipedii;
„Dewiacja społeczna, patologia społeczna – odchylenie od reguł działania społecznego, postępowanie niezgodne z normami, a także z wartościami przyjętymi w społeczeństwie lub w grupie społecznej. Zachowania dewiacyjne nie są jednoznacznie interpretowane i ich określenie jest zależne od przyjętych systemów normatywnych w danym społeczeństwie.”
Gdy się więc wgłębić w treść owych definicji łatwo skonstatować, że postępowanie odbiegające od:
· „wartości kultury akceptowanych przez społeczeństwo” (encyklopedia),
· „odchylenie od reguł działania społecznego, postępowanie niezgodne z normami, a także z wartościami przyjętymi w społeczeństwie lub w grupie społecznej”(wikipedia),
są zachowaniami patologicznymi.
W świetle tych wykładni zasadnym jest więc nazywanie patologią obyczajów homoseksualnych jak i związków partnerskich, bo przecież zachowania te są rażąco sprzeczne z wartościami kultury akceptowanej przez społeczeństwo (encyklopedia), a postępowanie takie jest nie zgodne z normami, a także wartościami przyjętymi w społeczeństwie (wiki).
Uprasza się więc środowiska „Krytyki Politycznej” i „Gazety Wyborczej” o zaprzestanie obrażania przymiotnikiem „zacofańcy” wszystkich tych obywateli, którzy nazywają patologią społeczną ruchy gejowskie i lesbijskie tak uparcie i zacięcie popularyzowane przez te ośrodki.
Te same ośrodki zgodne są jednak w klasyfikowaniu jako patologiczne (bez encyklopedycznych podstaw) zachowań polegających na zatrudnianiu osób z legitymacją partyjną w instytucjach, których kierownik nasi taką samą legitymację.
Wczorajsza „Gazeta Wyborcza” oburzona takim „niesłychanym kumoterstwem” ostro piętnuje nepotyzm wymieniając imiennie owe partyjne nepotyczne „przekręty”. Na przykład:
· średnio 4200 zł. zarabiał w ubiegłym roku zatrudniony w radomskich Wodociągach szef klubu radnych PIS. Radomiem rządzi prezydent z PIS.
· ok. 4300 zł. dostał włocławski radny z SLD jako pracownik PEC we Włocławku. Prezydent tego miasta to członek SL.
· 4300 zł otrzymał toruński radny miejski PO jako koordynator projektów Kujawsko - Pomorskiej Sieci Informacyjnej, która jest spółką wojewódzką kontrolowaną przez marszałka z PO.
Tak wygląda klasyczne pranie mózgów w imię idei wyznawanych przez środowiska ją wyznających zgodnie z własny rozumieniem „nowoczesnego społeczeństwa” i państwa.
Gazeta Wyborcza uparcie brnie we własnej interpretacji zjawisk patologii społecznej np. zaprezentowanej dzisiaj (10.12.2013 r.) przez redaktor Ewę Siedlecką w wymownym artykule pt. „Problemem konstytucyjnym jest monopol krzyża w Polsce”, w którym p. Siedlecka ubolewa, z powodu oddalenia przezSąd Apelacyjny w Warszawie apelacji posłów Twojego Ruchu, którzy domagali się usunięcia krzyża z sali obrad Sejmu. Posłowie TR twierdzili, że symbol godzi w ich dobro osobiste, jakim jest wolność religijna. Nie podzielił tego sąd. W uzasadnieniu wyroku sędzia Edyta Jefimko wskazała, że nie każdy dyskomfort światopoglądowy odczuwany przez osoby niewierzące w związku z eksponowaniem w przestrzeni publicznej symboli religijnych należy utożsamiać z naruszeniem ich wolności sumienia.
I to właśnie oburza p. Ewę Siedlecką, która uważa, że właśnie krzyż narusza taką wolność mniejszości demokratycznego państwa. Pani Siedlecka widać uznaje tylko wtedy demokrację, w której mniejszości dyktują swoje postawy większości. Wypada przypomnieć p. Redaktor, że właśnie wtedy mamy do czynienia z naruszaniem demokracji, co już dawno temu zauważyła Oriana Fallaci pisząc: ”Cóż to za demokracja, w której mniejszość liczy się bardziej od większości, a licząc się bardziej od większości szarogęsi się i szantażuje?!?”
(„Siła Rozumu” wyd. Cyklady 2004 r.).
No cóż, widać tej lekcji p. Siedlecka nie odrobiła!
Oto kwalifikacje zjawisk nazywanych patologicznymi przez środowiska lansujące najprzeróżniejsze odrębności jako normy, którym - ich zdaniem - powinna się podporządkować większość.
A przecież jest to istna patologia!


Komentarze
Pokaż komentarze (6)