Dzisiaj w Niedzielę Świętej Rodziny odczytano w polskich kościołach list Pasterski Episkopatu Polski poświęcony teorii gender. Z listu wyłania się niepokój pasterzy kościoła o szkodliwy wpływ tej teorii na chrześcijańskie rodziny i małżeństwa zagrażający trwałości tego chrześcijańskiego modelu rodziny.
Co by nie mówić lęk ów nie jest bez podstaw, co zaakcentowano w liście:
(http://episkopat.pl/dokumenty/5545.1,List_pasterski_na_Niedziele_Swietej_Rodziny_2013_roku.html)
”Niebezpieczeństwo ideologii gender wynika w gruncie rzeczy z jej głęboko destrukcyjnego charakteru zarówno wobec osoby, jak i relacji międzyludzkich, a więc całego życia społecznego. Człowiek o niepewnej tożsamości płciowej nie jest w stanie odkryć i wypełnić zadań stojących przed nim zarówno w życiu małżeńsko-rodzinnym, jak i społeczno-zawodowym. Próba zrównania różnego typu związków jest de facto poważnym osłabieniem małżeństwa jako wspólnoty mężczyzny i kobiety oraz rodziny, na małżeństwie zbudowanej.”
W liście nie ma jednak oznak zrównywania gender z kataklizmami cywilizacyjnymi XX w. przytaczanymi przez p. prof. Magdalenę Środę (GW z 27 grudnia) słowami:
„Kościół kończy stary rok biciem kościelnych dzwonów obwieszczających - oczywiście w imię miłości - walkę na śmieć i życie z nowym wrogiem kleru, czyli gender. Hierarchowie odkryli w nim zło znacznie większe niż nazizm, stalinizm, głód na Ukrainie i reżim Pol Pota razem wzięte.”
To nieeleganckie i bezzasadne wyolbrzymianie przez p. Środę postawy Kościoła wobec gender li tylko na podstawie doboru skrajnych wypowiedzi niektórych jego pasterzy z pomijaniem głosów innych, wyważonych w duchu poważnej dyskusji. Niesmak wypowiedzi p. Środy jest tym bardziej smutny, że wyszedł spod pióra profesor etyki.
A poważna dyskusja, której nie dostrzegła p. Środa miała przecież miejsce na łamach Tygodnika Powszechnego nr 50 z dnia 15 grudnia 2013 r. Publikowane tam głosy min. kapłanów ustosunkowujących się do problemu gender są wypowiadane ze spokojem godnym poważnej sprawie. Całokształt dyskusji znakomicie zobrazował felieton ks. Adama Bonieckiego, który dla równowagi argumentów zacytował głosy zarówno krytyków jak i obrońców teorii gender:
Cytat pierwszy:
„Ksiądz Bortkiewicz uważa i głosi, że gender dokonuje dewastacji tożsamości. Rodzina oparta na małżeństwie monogamicznym, heteroseksualnym zostaje pozbawiona swojego fundamentu. W perspektywie gender każdy związek o bardzo płynnej tożsamości może być uznany za małżeństwo. Widzimy to w strukturach prawnych, widzimy próbę implementacji tego w porządku politycznym. Dewastacja gender ma na celu także rozbicie tożsamości człowieka. Pozbawienie fundamentu płciowego człowieka staje się pozbawieniem fundamentu tożsamości osoby ludzkiej. Jest to aberacja antropologiczna na poziomie elementarnym. Te działania destrukcyjne w stosunku do tożsamości są o tyle niebezpieczne, że przenikają w strukturę edukacji, prawa i polityki. Dlatego też tworzą zjawisko bardzo groźne”
Cytat drugi:
· Prof. Ewa Kraskowska, dyrektorka Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości UAM [ripostuje]:
„Badamy, co to znaczy być kobietą, co znaczy być mężczyzną w danej grupie społecznej, co to znaczy być starą kobietą, dziewczynką, ubogim mężczyzną. Tymczasem zarzuca nam się, że seksualizujemy niemowlęta i wywołujemy pedofilię w kościele.”
· Jeden z sygnatariuszy sprzeciwu wobec wykładu ks. Bortkiewicza prof. Krzysztof Podemski:
„Teoria gender głosi, że różnice między płciami nie są wyłącznie determinowane biologią, lecz w znacznej mierze także określone kulturowo. Latynoski wzór macho, włoski syna zależnego od mamy, polski matki Polki, czy Francuski femme fatale, to przecież konstrukty kulturowe, nie biologiczne. Odrzucanie gender to redukowanie ludzkiej płciowości do biologi.”
A oto kilka sekwencji z w/w tygodnikowej dyskusji:
Ks. Jacek Prusak: „Gender wymaga krytycznej analizy zwłaszcza kiedy opuszcza domenę nauki i staje się „polityka płci”. Analiza ideologii gender nie może jednak sama być ideologiczna.”
Małgorzata Fuszera(UW): „W ramach gender nikt nie kwestionuje tego, że kobiety rodzą dzieci i karmią je piersią. Natomiast kwestionuje się to, że z tego faktu ma wynikać, iż to kobiety maja pozostać z dziećmi w domu, a nie mężczyźni, albo, że mają mieć mniejszy udział we władzy czy części tej władzy podlegać.”
Magdalena Gawin (eseistka): „Nie powinniśmy rozmawiać dzisiaj na temat gender, tylko na temat opieki społecznej. Skutki braku opieki społecznej odczuwa każda matka, każda rodzina i niemal każde dziecko.”
Zuzanna Radzik (teolożka):„Gdy słyszymy „genderyzm”, to mamy do czynienia z tworem, który został spreparowany, żeby można było nim straszyć. W „genderyzmie” rzeczywiście wszystko się łączy i miesza: lęk przed tym, że w przedszkolu każą nakładać spódniczki na misia, i że będzie zmiana płci, małżeństwa homoseksualne.”
Jest nadzieja, że dyskusja o gender przyjmie w końcu ucywilizowaną formę objaśniania sensu i cywilizacyjnych skutków tej nowej dziedziny nauki społecznej. Na razie służy ona jedynie bojowcom o zmianę dotychczasowej obyczajowości na nową mającej usankcjonować trendy związków jednopłciowych i swobodnego wyboru płciowości odczuwanej psychicznie w konfuzji z faktem fizycznej cielesności.
Przekonuje mnie wyjaśnienie zwolenników teorii gender, że jest to nauka badająca skalę wpływu wychowywania rodzinnego na losy przyszłego dorosłego człowieka. Wyraźnie zaś odstrasza mnie lekkość wskazań na dowolność wyboru płci warunkowanej nie fizjologią płciowości tylko jej psychicznym poczuciem. Znany jest dramat rodzin, w których żony i matki zaczęły nagle odczuwać do siebie pociąg seksualny finalizacja czego unieszczęśliwiła obie rodziny w osobach porzuconych mężów i zagubionych w tym wszystkim dzieci.
Zagrożenia te wymagają rzetelnego informowania o praktycznych wnioskach wyciąganych z efektów badawczych gender i ich wpływu na życie ludzi ukształtowanych w kulturze stanowiącą ich dotychczasową normę cywilizacyjną. Ludzie powinni wiedzieć co jest dla nich akceptowalne a czego powinni się wystrzegać w procesie wychowywania dzieci dla dobra ich i ich przyszłych rodzin.
Warto usłuchać ks. Jacka Prusaka przestrzegającego, że:
„Analiza ideologii gender nie może jednak sama być ideologiczna.”
Jak do tej pory jest ona mocno polityczna i ideologiczna i dopóki taka będzie nie ustaną emocjonalne spory i pyskówki z używaniem fałszywych argumentów w najgorszym wydaniu PR.
A tego właśnie powinniśmy się wystrzegać!


Komentarze
Pokaż komentarze (10)