Terkoczą one natrętnie w felietonach Jacka Żakowskiego, publikacjach GW, TOK FM, telewizji, itp. środowisk społecznego socjalliberalizmu, gdzie zapanowała moda na socjalny populizm schlebiania pracobiorcom i ganienia pracodawców. W modzie tej z uporem ignorantów przemilcza się najważniejszą, główną rolę pracodawców, jako fundamentu gospodarki rynkowej kwestionowanej bałamutnym spłaszczaniem oceny stosunków pracy wyłącznie do korzyści pracobiorców, z populistycznym wobec nich pomijaniem kosztowego aspektu płacy dla firmy.
Ta prymitywna demagogia socjalna ogłupia pracobiorców do granic absurdu utwierdzaniem ich w przekonaniu, że naczelnym zadaniem przedsiębiorczości gospodarczej jest zapewnienie im pracy, wysokich płac i pracowniczego komfortu z pomijaniem fundamentalnej zasady, że poziom płacy i poprawa warunków pracy zależy od efektów pracy i zyskowności gospodarczego przedsięwzięcia, a nie odwrotnie.
Dzisiejsza GW /13. stycznia/ poświęca tej demagogii dużo miejsca w publikacjach Jacka Żakowskiego pt. „Premierze graj Pan swoje” i w artykule (na pierwszej stronie) niejakiego Artura Kiełbasińskiego pt. „Śmieciówek pięc grzechów głównych” ( z wymownym podtytułem „Ściągawka dla premiera.”)
Oto populizm, który płynie szerokim strumieniem z tych publikacji:
Jacek Żakowski zachwyca się socjalnymi pierwiastkami wypowiedzi p. premiera pisząc:
· „W piątek, po sześciu latach rządzenia Donald Tusk oświadczył, że w 2014 r. "polska gospodarka i administracja muszą zacząć działać przede wszystkim na rzecz ludzi, ich godnego życia i godnej pracy". Późno, ale brawo. Nic innego od rządu nie oczekuje”.
· „Skąpi lub nieudolni pracodawcy będą zaś siali grozę masowych zwolnień albo obniżania płac osób pracujących na umowach śmieciowych, których skalę rząd chce ograniczyć. Jakby wciąż jeszcze nie rozumieli, że podaż pracy też ma swoją elastyczność cenową, więc muszą się trochę posunąć, rezygnując z części pazerności na rzecz uczciwszego dzielenia się z pracownikami i państwem”.
(http://wyborcza.pl/1,75968,15262479,Premierze__graj_pan_swoje.html#ixzz2qGQ92Bq3)
Artur Kiełbasiński tak scharakteryzował „grzeszność” umów cywilno-prawnych (nazywając je oczywiście populistycznym żargonem „śmieciowymi”):
· Grzech pierwszy: brak ochrony prawnej przed komorniczym zajęciem wypłaty za wykonywane czynności na umowie cywilno-prawnej. Autor chce żeby obowiązywała zasada taka jak przy poborach z umowy o pracę,
· Grzech drugi: osoby wykonujące pracę na umowach cywilno-prawnych muszą dochodzić swoich praw przed sądem cywilnym. Autor chce aby mogły tego dochodzić przed sądami pracy, jak w przypadku umów o pracę,
· Grzech trzeci: osoby na umowach cywilno-prawnych nie mają związków zawodowych. Autor chce aby mogły do nich należeć i żeby związki obejmowały ich swoją „opieką”,
· Grzech czwarty: W omawianych umowach Państwowa Inspekcja Pracy nie ma uprawnień do kontrolowania warunków pracy. Autor chce aby takie uprawnienia miała.
· Grzech piąty: Autor chce, aby zatrudnionym na umowach cywilno-prawnych przysługiwało odszkodowanie za wypadek przy pracy tak jak w przypadku umowy o pracę.
Po przeczytaniu tych socjalistycznych rad dla premiera od publicystycznych populistów widać jak w lustrze echo socjalistycznej demagogii o równości społecznej regulowanej gorsetem prawnych nakazów i zakazów, których absurdalność (głównie w przepisach o ochronie pacy) była przyczyną nagminnego ich lekceważenia w PRL i całkowitego ich nieprzestrzegania w imię możliwości w miarę racjonalnego wykonywania pracy.
Umowy cywilno - prawne są oznaką rynkowej wolności obywatelskiej gwarantujące ludziom dowolność samo zatrudnienia uelastyczniającego rynek pracy dla ludzi przedkładających wolność wyboru nad dyscyplinę pracowniczego przymusu krępowanego zbiurokratyzowanym gorsetem przepisów ochrony pracowniczej.
Wszystkim krytykom tego systemu przypominam, że nie ma przymusu pracy na umowę zlecenie, a jeżeli rynek pracy to narzuca to znaczy, że dobrze funkcjonuje. Po to wprowadzono te przepisy żeby nie ograniczać ludzkiej przedsiębiorczości, co nigdy nie popierali socjaliści, bo ich egzystencja zależy od mas pracowniczych, których samozwańczo mienią się obrońcami. To socjalistyczne doradzanie premierowi ma przywrócić im (socjalistom) utraconą upadkiem socjalizmu rolę opiekunów klasy robotniczej, za co oczekują wdzięczności przy urnach wyborczych i wymarzony powrót do władzy.
Moje obawy dotyczą właśnie tego niebezpieczeństwa, a uległość premiera wobec nich jest tym tytułowych dzwonkiem ostrzegawczym dla szefa rządu i całej PO, że ograniczanie rynkowych praw gospodarki - w tym rynku pracy - to pierwszy stopień do systematycznego tracenia władzy przez Platformę i ostateczne oddanie jej socjalnej lewicy jako obrońcy wyłącznie interesów pracobiorców. A to wieńczy koniec demokracji rynkowej.
Kto chce się dowiedzieć, jak to fumkcjonuje niech przestudiuje historię PRL-u.
Myślę, że p. premier tę historię dobrze zna.
PS.
Zupełnie o niej zapomniał doradca premiera ds. gospodarczych p. Jan Krzysztof Bielecki, który tak dalece zrewidował swoje poglądy gospodarcze, że bliżej mu obecnie do publicystów „Gazety” niż do dawnego KLD. A skoro doradza premierowi, to doradztwo Jacka Żakowskiego jest też możliwe. A to już dzwonek dużo głośniejszy.


Komentarze
Pokaż komentarze (29)