Zaostrzające się w Polsce formy sporu o gender dowodzą, że wchodzimy w fazę ideologicznej walki o rolę wiodącą kultury w społeczeństwie pomiędzy kulturą powszechnie przyjętą (zwaną chrześcijańską), przez wieki kształtującej zachowania i obyczaje społeczeństw Europy, a przeciwstawną jej kulturę nowej obyczajowości, lansującej pełną swobodę bycia firmowaną skrótową nazwą gender.
To niebezpieczny spór, bo wymykający się chłodnemu rozważaniu natury filozoficznej i przeradzający się w kłótnię ideologiczną nasyconą wysokim natężeniem emocji wykluczającej rzeczowość używanych w sporze argumentów.
Prasa, telewizja, a ostatnio także Sejm stały się trybunami dla antagonistów owego sporu, dalekiego od prezentacji uargumentowanych kulturą poglądów, za to pełnych obraźliwych wobec siebie złośliwości.
Ponieważ jestem krytykiem gender uważam za swoje prawo uzasadnić ów pogląd oparty na wyznawanych przeze mnie wartościach kulturowych w pełnym przekonaniu o ich racji.
Na przykład nie zgadzam się z niżej definiowanym określeniem pojęcia gender:
„Termin "gender", definowany jako społeczno-kulturowa tożsamość płci lub społeczno-kulturowy aspekt płci, wprowadzony został jako kategoria poznawcza dla odróżnienia od płci biologicznej. Gender dotyczy cech nabytych, przypisywanych kobiecie i mężczyźnie przez szeroko rozumianą kulturę, obejmuje relacje między kobietami i mężczyznami, zachowania, role społeczne i wyobrażenia o nich, doświadczenia kobiet i mężczyzn jako jednostek i grup społecznych.’
http://www.niebieskalinia.pl/pismo/wydania/dostepne-artykuly/4558-swiat-wedlug-gender
Moim zdaniem jest to najzwyklejszy zwód interpretacyjny bez najmniejszego cienia naukowości oparty wyłącznie na insynuacji, że istniejący porządek prawno obyczajowy, biologicznie zróżnicowanej społeczności ludzi nie jest owocem owego naturalnego, biologicznego rozróżnienia tylko efektem kulturowych uwarunkowań życia w określonej społeczności. To gruby zwód, bo jest dokładnie odwrotnie. Kulturowe miejsce kobiet i mężczyzn w społeczeństwie narodziło się właśnie z biologicznego rozróżnienia obu płci.
Przedwczoraj (21 stycznia) „Gazeta Wyborcza” piórem Bianki Mikołajewskiej („Opus Dei walczy z gender za pieniądze z Unii”) gromi katolicką szkołę Stowarzyszenia Edukacji Rodziny „Sternik” gdzie pobierają nauki dzieci między innymi Radosława Sikorskiego, Romana Giertycha, Bogdana Rymanowskiego i wnuki Antoniego Macierewicza, co dla autorki samo w sobie nie zasługuje na oświatową subwencję z Unii Europejskiej, która podobno dopłaca tylko tym placówkom, które uczą gender. Tak to komunikuje:
„Jak każdy, kto korzysta z funduszy unijnych, zobowiązały się realizować strategię gender mainstreaming. Jej celem jest równouprawnienie kobiet i mężczyzn oraz likwidacja stereotypów dotyczących ich funkcjonowania w społeczeństwie i podziału ról.”
Także ten argument nawet jeśli jest wytworem unijnych biurokratów uważam za mocną mylący, bo:
Po pierwsze: nie ma równości płci, bo płeć, jako taka wyraźnie różnicuje ludzi na kobietę (biologicznie samicę) i mężczyznę (biologicznie samca). Oczywistą demagogią jest też teza o równości płci, bo takie zrównanie jest niemożliwe.
Po drugie: nie ma stereotypu funkcjonowania płci w społeczeństwie, bo to nie stereotyp nas różnicuje tylko biologia. Stereotyp to przecież jakieś wyobrażenie, a nie fakt. Płeć zaś jest faktem.
Po trzecie: nie ma równości w społecznej roli kobiet i mężczyzn, bo biologia sama nieodwracalnie to uporządkowała. Biologiczną konstrukcję kobiety i mężczyzny wyposażyła w instynkt trwania gatunku przypisany sakom: *kobiecie (samicy), rolę rodzicielki i karmicielki niemowląt własnym mlekiem, *mężczyźnie (samcowi) rolę ochrony tego rodzicielstwa dla bezpiecznego bytu dziecka i jego rodzicielki, a więc rodziny.
Cały artykuł p. Mikołajewskiej jak i innych publicystów GW i „Krytyki Politycznej” broniących gender kipią oburzeniem na przeciwników owej teorii, za posiadanie przez nich innych poglądów od jej apologetów i, że argumentują swoja niechęć postawami utwierdzonymi światopoglądem i kulturą chrześcijańską.
Zwracam uwagę na tę niesamowicie frontalną ofensywę tychże apologetów, obrońców homoseksualizmu, a więc ludzi usiłujących oddalić od siebie ból odmiennych skłonności seksualnych tak diametralnie różnych od biologicznej normy gatunku ludzkiego wmawianiem, że ta ich przykra odmienność wcale nie jest odmiennością, a tylko inną preferencją seksualną, którą chcą traktować na równi z biologicznymi prawidłami dotyczącymi par kobiety (samicy) i mężczyzny (samca).
Oriana Fallaci, feministka i ateistka, a więc daleka od uległości Kościołowi, tak pisze na ten temat w swojej książce („Wywiad z samą sąbą. Apokalipsa” /str. 236):
„Chcę więc powiedzieć - nie mam nic przeciwko homoseksualizmowi samemu w sobie. Nawet się nie zastanawiam, czym jest uwarunkowany. Natomiast drażni mnie, kiedy podobnie jak feminizm, przeistacza się w ideologię. A więc w jakąś partie ekonomiczne-kulturalno-seksualne, dzięki czemu staje się orężem politycznym.”
Trafność tego spostrzeżenia widać jak na dłoni w polskim życiu politycznym.
Ta sama autorka zapytana o małżeństwa gejów tak odpowiedziała (str.243):
„W każdym społeczeństwie, w każdym zakątku ziemi, w każdym kraju wyjąwszy Hiszpanię Zappatera, małżeństwo to związek między kobietą a mężczyzną. Jest nim nawet jeśli z tego związku nie rodzą się dzieci. Tak rozumiem wyniki referendum, które w 12-ty amerykańskich stanach zakończyło się miażdżącą przewagą na NIE, czyli kategorycznym sprzeciwem wobec wyżej wzmiankowanego małżeństwa. Nie rozumiem natomiast dlaczego w społeczeństwie, w którym wszyscy mogą wiązać się swobodnie, czyli nie wywołując zgorszenia, publicznego potępienia i nie narażając się na miano występnych, homoseksualiści mieliby odczuwać nagłą i gwałtowną potrzebę pobierania się przed urzędnikiem sądowym albo księdzem. Może jeszcze w białych sukienkach, bukietem kwiatów w ręku i widmem rozwodu, który pochłania furę czasu i pieniędzy. Mam nadzieję, że chodzi tu o przejściową histerię, modną zachciankę, objaw ekshibicjonizmu albo konformizmu.”
A więc nie tylko ludzie o światopoglądzie chrześcijańskim sprzeciwiają się „równości” prezentowanej w teorii gender i nachalnej próbie jej umieszczania w programach edukacyjnych dzieci i młodzieży, dzieci w większości rodziców takich jak ja i Falklaci, którzy chcą tym dzieciom przekazać wartości kultury prze siebie wyznawanej. Z tego powodu placówki oświaty publicznej, tj. placówki powszechnie dostępne dla wszystkich grup społecznych, a więc także dla większości dzieci z obszaru kultury chrześcijańskiej nie mogą wbrew ich rodzicom i wychowawcom popularyzować torii gender.
Powtarzając słowa Fallaci, że nikomu przecież w naszej cywilizacji nie zabrania się przynależenia do kultury przez siebie wyznawanej i wychowywania w niej swoich dzieci. Natomiast w placówkach publicznych państwa prawnego, państwa stanowiącego prawa przez demokratyczne organ ustawodawczy działający z mandatu demokratycznej większości nie może obowiązywać praktyka prawna narzucana przez mniejszość.
Póki, co demokratyczna większość nie chce edukować swoich dzieci wbrew obyczajom wyznawanej przez siebie kultury, więc proszę się nie oburzać, że nie życzy sobie uczenia ich teorii rażąco od tej kultury odbiegającej.
Kultura to ważny czynnik tożsamości, tej tożsamości, z którą walczy gender, a do której przynależy większość obywateli demokratycznej Polski.
Szanowni Dżenderyści, praktykujcie w swoim prywatnym życiu, co chcecie, ale nie obrażajcie nas, większości wyznawców tej kultury, z którą walczycie nazywając nas ofiarami „kulturowego stereotypu” i nie zastępujcie nas w rodzicielskich obowiązkach wychowywania własnych dzieci.
Żyjmy obok siebie bez konfliktowania różnic światopoglądowych i kulturowych. To będzie najwłaściwsze.


Komentarze
Pokaż komentarze (8)