Mnogość zjawisk określanych pełzającą destrukcją ustroju demokratycznego w Polsce polega na wielce kontrowersyjnych decyzjach władz państwowej i populistycznych postawach licznej większości mediów społecznego przekazu.
Oto niektóre symptomy owych zjawisk uzasadniające nazwanie ich pełzającą destrukcją demokracji.
W roku 1997 Sejm Polski - organ ustawodawczy - uchwalił konstytucję ustanawiającą porządek ustrojowy i prawny w państwie.
W roku 2013 też Sejm Polski uchwalił ustawę o nadzorze nad groźnymi przestępcami (pospolicie zwaną ustawą o bestiach) w pełnej pogardzie do konstytucji z aplauzem wielu autorytetów prawnych (i podobno moralnych) z prof. Zollem na czele.
Rząd Polski - organ wykonawczy - wielokrotnie w konflikcie z konstytucją inicjował i inicjuje akcje policyjno-prawne rażąco naruszające prawa obywateli represjami wobec ludzi z obozu przeciwników politycznych, a także zwykłych obywateli (patrz bezprawne aresztowanie w 2002 r. prezesa PKN Orlen Andrzeja Modrzejewskiego /rząd SLD/, czy słynne akcje rządu PIS w latach 2005-2007 /afery Garlickiego, Leppera, Blidy/, za co nikt nie poniósł konstytucyjnej odpowiedzialności, ani żadnej innej.
Zastanawiająco wyrozumiałe organy dochodzeniowe naszego państwa nie dopatrzyły się jak dotąd w tych czynach naruszania konstytucji i ustaw z niej wynikających.
Histeria smoleńska spowodowała karygodne pomawianie najwyższych organów władzy w państwie o mordercze sprawstwo tej katastrofy, bez najmniejszej reakcji prokuratury zobowiązanej w takich sytuacjach o wszczęcie dochodzenia z urzędu. Cisza.
Tę zastanawiającą prokuratorską łagodność potwierdzono też umorzeniem sprawy Antoniego Macierewicza - likwidatora WSI i destruktora polskich służb wywiadowczych. Tenże Macierewicz jest również nietykalny za karalne czyny fabrykowania fałszywych „dowodów” jako przyczyn katastrofy smoleńskiej.
Media, co prawda o tym piszą, z tym jednak, że ton tych doniesień ma wydźwięk populistyczno-newsowy utwierdzający czytelników (odbiorców) o dopuszczalności łamania konstytucji i praw z niej wynikających w imię wyimaginowanej rzekomej „wyższej konieczności”.
Medialna histeria wokół wychodzącego na wolność po odbyciu kary mordercy-pedofila ma dramatyczny wydźwięk społeczny w dużej części spełniający znamiona podburzania do linczu na przestępcy opuszczającego więzienie po obyciu prawomocnie orzeczonej kary. Takie podburzanie - poza brakiem odpowiedzialności mediów - jest najzwyklejszym naruszeniem przepisów karnych. I znowu cisza!
I jeszcze jedno. Publiczne komentowanie sprawy z wymienianiem pełnego imienia i nazwiska przestępcy po odbyciu kary jest niezgodne z prawem, co nagminnie przypomina mediom pani prof. Monika Płatek (karnistka) z UW. Niestety owi publicyści, skądinąd werbalni głosiciela praworządności, wolności osobistej, itp. kpią sobie w żywe oczy z tych pouczeń i bezkarnie publikują to nazwisko. A wymiar sprawiedliwości milczy.
Bardzo trafnie spointował tę polską pełzającą destrukcję demokracji Włodzimierz Cimoszewicz mówiąc:
„Breivik w Norwegii zamordował blisko sto młodych osób. Norwegowie byli wstrząśnięci i zaczęli dyskutować nad swoim prawem karnym. Doszli do wniosku, że najgorszy nawet zbrodniarz nie zmusi ich do zmiany ich sposobu myślenia o tym, jak powinno wyglądać cywilizowane prawo karne. To jest reakcja dojrzałego, mądrego społeczeństwa – ocenił Cimoszewicz”.
W Polsce zamiast dążyć do podnoszenia obywatelskiego poziomu wiedzy demokratycznej, wiedzę tę się obniża w imię populistycznych interesów politycznych zarówno rządzących jak ich przeciwników podążających do władzy.
A to, że postawą taką psują demokrację i państwo prawne, jest niestety daleko poza zasięgiem ich politycznej percepcji.
W tej atmosferze życie społeczne stacza się powolutku (pełzając) poza nawias tych demokratycznych reguł, co tak ujęła p. Elżbieta Cichocka w artykule „Pacjent schodzi na dalszy plan” (GW z 1 lutego):
„Prawnicy popełniają elementarne błędy, naukowcy plagiaty, lekarze nie widzą pacjenta. Dziennikarze gonią za tanią sensacją i wpływają na klimat społeczny. A polityka premiuje głupotę i chamstwo życiu publicznym. W tym klimacie ci, którzy nie oszukują czują się bezradni”.
I pomyśleć, że do tego smutnego stanu doprowadzili (i doprowadzają) ci sami ludzie, którzy przed 25 laty walczyli o wolność i demokrację w Polsce i ponosili za to ofiary, a dzisiaj jadą na Majdan z obłudną misją przeciwstawiania się niedemokratycznemu reżimowi na Ukrainie.
Potwierdza się stare mądre przysłowie, że: „punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia”.
Może więc nadchodzi czas, aby owych obłudnych destruktorów polskiej demokracji pozbawić miejsca, które dzisiaj zajmują i, które tak bardzo niekorzystnie zmieniło ich punkt widzenia na demokrację?
Myślę, że ten czas się zbliża!


Komentarze
Pokaż komentarze (1)