Film Pasikowskiego o Ryszardzie Kuklińskim „Jack Strong” rozbudził na nowo dyskusję o wartościach moralnych i ich znaczeniu w życiu ludzi. W mojej piątkowej notce /31.01.2014 r/, krytycznej na temat antydemokratycznej, niemoralnej i sprzecznej z konstytucją ustawie „o bestiach” przypomniałem, że jej obrońcy w imię uspokojenia sumienia wyolbrzymiają zasadność jej uchwalenia „wyższą koniecznością” wynikającą z troski o życie dzieci zagrożonych podobno ze strony zwolnionego po odbyciu kary za takie morderstwa zbrodniarza.
W dyskusji o szpiegowskiej roli na rzecz USA Ryszarda Kuklińskiego, pułkownika Ludowego Wojska Polskiego, zastępcy szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Generalnego WP, członka PZPR, przyjaciela wysokich rangą oficerów sztabowych polskich i radzieckich, pada także ten argument o „wyższej konieczności” mającej usprawiedliwić tę zdradliwą - wobec przyjaciół z „Układu Warszawskiego” - postawę pułkownika.
Dla wielu dyskutantów przyjaźń to przyjaźń, w której zawsze obowiązuje lojalność. Inni mówią: hola, hola - Kukliński tę przyjaźń tylko udawał w imię owej „wyższej konieczności” dla zachowania bezpieczeństwa przed dekonspiracją swojej szpiegowskiej dla CIA roli, co było równoznaczne z troską o życie. Ratując to życie ucieka z rodziną do USA w roku 1981 (tuż przed stanem wojennym), a w roku 1984 zostaje zaocznie skazany w Polsce na karę śmierci.
Innym znanym polskim szpiegiem, o podobnym życiorysie do Kuklińskiego, też oficer LWP (obecnie gen. brygady) był polskim szpiegiem w USA (bardzo skutecznym), zdekonspirowanym w 1981 r. i skazanym na dożywotnie pozbawienie wolności. W 1985 r. Amerykanie wymienili go za 25-ciu amerykańskich szpiegów odbywających karę więzienia w Polsce. Proporcje w ilości wymienianych agentów świadczą o randze tego polskiego szpiega.
Czy zatem szpiegostwo obciążone udawaniem przyjaźni dla pozyskania zaufania środowiska szpiegowanego jest moralne? Czy jest ono tylko usprawiedliwione? Czy rola płk Kuklińskiego, jako amerykańskiego szpiega w PRL jest tak somo moralnie usprawiedliwiona jak rola Mariana Zacharskiego polskiego szpiega w USA? Czy to w ogóle jest porównywalne?
Powyższe pytania pozostają otwarte. Oczywistym jest, że mocodawcy obu szpiegów będą twierdzić o racjach „wyższej konieczności” swoich agentów, bo amoralne z natury rzeczy szpiegowanie potrzebuje usprawiedliwienia, którym może być tylko ten argument.
Ktoś powie, że to role nieporównywalne. Kukliński dopiero kiedy poznał plany nuklearnego ataku NATO na linii Wisła, jako kurtynę przeciwko przewidywanej napaści ZSRR na Zachód zdał sobie sprawę z rozmiaru kataklizmu zagrażającego narodowi polskiemu unicestwieniem 1/3 polskiej populacji. Postanowił więc temu zapobiec. To przekonuje.
Podobnie argumentuje swoją szpiegowską postawę Marian Zacharski. Wykradając Amerykanom plany technologiczne niezwykłej wagi dla strategii obronnej (wojennej) USA przyczyniał się do osłabienia jej siły zbrojnej, co oddalało zagrożenie atomowego kataklizmu na linii Wisła.
Jak wiadomo Amerykanie ostatecznie wycofali się z planu takiego ataku, czemu miał się przysłużyć płk Kukliński. Są taż głosy, że na taką decyzję USA mogła mieć również wpływ świadomość strategów amerykańskich o zdekonspirowaniu tych tajnych planów ich wykradzeniem i przekazaniem przez Zacharskiego Paktowi Warszawskiemu.
Bądźmy więc wstrzemięźliwi w pochopnych potępieniach szpiegowania Zacharskiego przeciwstawiając go szpiegowaniu płk Kuklińskiego uznawanego za chwalebne. Obaj przecież kierowali się intencją „wyższej konieczności” w interesie tej samej ojczyzny, choć po różnych stronach zimnowojennej barykady. Chyba nie ma więc powodu wątpić w patriotyczne postawy obu wywiadowczych bohaterów.
Czy w świetle moralnych dylematów Kuklińskiego i Zacharskiego wolno nam obecnie - w mniej dramatycznych okolicznościach - powoływać się na okoliczności wyższe?
Miejmy świadomość, że nazywanie dzisiejszych różnorakich zachowań określeniem „wyższej konieczności” ma na celu usprawiedliwić oczywiste skonfliktowanie tych zachowań z obowiązującymi normami moralnymi i porządkiem ustrojowym państwa prawnego.
Zatem, jeżeli w okresie pokoju i braku zagrożeń dla naszej państwowości tworzy się przepisy naruszające reguły państwa prawnego i poczucie moralności społecznej uzasadniając to racjami o „wyższej konieczności” to jest zwykły blef podyktowany polityczną wygodą władzy i tylko takim wygodnym usprawiedliwieniem.
Nie wystarczy coś nazwać „wyższą koniecznością” żeby taką koniecznością się stało. Nasza polityczna praktyka dowodzi, że bardzo często określenie „wyższa konieczność” jest najzwyklejszym kamuflażem nieudolności lub, co gorsze, bezradności politycznego establishmentu Polski.
Bądźmy krytyczni wobec akcji nazywanych „koniecznością wyższą”, bo nie mają one dzisiaj nic wspólnego z taka koniecznością. Nie dajmy się wodzić za nos!


Komentarze
Pokaż komentarze (73)