W pluralistycznym społeczeństwie polskim nikt nie musi ukrywać własnego światopoglądu, bo jest on traktowany, jako prywatna sprawa każdego z nas.
Mimo tego często spotykamy się z wzajemnym ostracyzmem środowisk o odmiennych światopoglądach. Ta fatalna praktyka zakłóca spokój społeczny antagonizowaniem ludzi z powodu różnienia się przekonaniami, co do istoty pochodzenia wyznawanej przez siebie etyki społecznego współżycia.
To są złe praktyki, bo kwestionują one zarówno etykę o chrześcijańskich korzeniach jak i tę z innych światopoglądów równoważnie przecież wyniesionych do rangi konstytucyjnej tak zapisanej w preambule do konstytucji z dnia 2 kwietnia 1997 r.:
„W trosce o byt i przyszłość naszej Ojczyzny,
odzyskawszy w 1989 roku możliwość suwerennego i demokratycznego stanowienia o Jej losie,
my, Naród Polski - wszyscy obywatele Rzeczypospolitej,
zarówno wierzący w Boga
będącego źródłem prawdy, sprawiedliwości, dobra i piękna,
jak i nie podzielający tej wiary,
a te uniwersalne wartości wywodzący z innych źródeł,
równi w prawach i w powinnościach wobec dobra wspólnego - Polski […]”
Nie musimy więc sobie udowadniać, które myślenie światopoglądowe jest ważniejsze, czy chrześcijańskie, czy te wywodzące się z innych źródeł. Najważniejsze żebyśmy stosowali w praktyce wzajemny szacunek dla obu.
Za przykład można wskazać postawy dwóch polskich intelektualistów o różnych światopoglądach: śp. ks. prof. Józefa Tischnera i Adama Michnika, którzy nie tylko, że darzyli się wzajemnym szacunkiem, ale i przyjaźnią.
Problem bardzo trafnie przedstawia Adam Michnik w wywiadzie udzielonym Agacie Nowakowskiej i Dominice Wielowieyskiej (GW z dn. 19 marca) o wymownym tytule: „Polska bez Kościoła to czarny obraz”
Rozmowie nadano miły dla Kościoła tytuł a w tekście niemiła dla niego diagnoza zawarta w słowach:„Kościół przestał być przyjazny ludziom. Stał się narcyzem, wielbi sam siebie jako instytucję”, by za chwilę zakomunikować, że Kościół to jedyne miejsce, do którego zwykły Polak przychodzi co niedziela i dowiaduje się, gdzie jest dobro, a gdzie zło.
Te słowa nie wzbudziły w dziennikarkach zachwytu i natarły podchwytliwie:
1. Dekalog ma wymiar uniwersalny?
Michnik: Tak, ale ja boje się wyrzucenia Biblii do kosza. Mnie nie razi to, że Nergal ją podarł na scenie, bo to prowokacja niemądrego artysty. Ale boli mnie realne odwrócenie się tyłem do Biblii, bo to najmądrzejsza książka, jaką napisano.
2. Magdalena Środa czy Janusz Palikom uważają, że poza Kościołem i religią można zbudować system wartości.
Michnik: To niech budują, ale nie na pogardzie do katolicyzmu, który jest dla milionów ludzi czymś świętym. Gdy wyobrażę sobie Polskę bez Kościoła, to mam czarny obraz. Nasze życie byłoby o wiele uboższe w sferze etyki.
Jedni mówią językiem katolickiego fundamentalizmu, inni - fundamentalistycznego antyklerykalizmu. Gdy czytam teksty Magdaleny Środy, którą skądinąd lubię i szanuję, to widzę, że dla niej to, co katolickie i związane z Kościołem, z definicji zasługuje na potępienie i pogardę. Otrzymywałem teksty autorów, którzy nie widzieli żadnej różnicy między Rydzykiem a Wojtyłą.
Polska jest katolicka i laicka, chodzi o to by obie te Polski umiały ze sobą rozmawiaći przyjaźnie się różnić, a nie okładały się obelgami i kijami. Kiedyś napisałem esej próbując pokazać dwa odmienne spojrzenia na polskość: kardynała Stefana Wyszyńskiego i Witolda Gombrowicza. Jeżeli jedno z nich zabierzesz polska kultura jest ocenzurowana, nie prawdziwa.
No i ostatni cytat na temat batalii o homoseksualizmie:
Michnik:Jestem z pokolenia, w którym ludzie tolerancyjni po prostu o tym nie rozmawiali. Byłem zaprzyjaźniony ze Stefanem Kisielewskim, który zapraszał do domu wielu gejów: Zygmunta Mycielskiego, Jerzego Waldorffa, Jerzego Zawieyskiego. Wszyscy wiedzieli, że oni są gejami, ale nikt tego nie roztrząsał. Dla mnie to był wielki szok, że homoseksualiści wychodzą z tym na ulicę, bo mam mentalność trochę konserwatywną […]. [Ja] nigdy bym z tym nie wychodził na ulicę.
Przytaczam ten wywiad z Adamem Michnikiem dla udowodnienia przeciwnikom moich krytycznych notek przeciwstawiających się modzie popularyzowaniu homoseksualizmu i związków partnerskich, że ludzie o odmiennych światopoglądach - jak mój i Adama Michnika - mogą mieć zbliżone poglądy na temat etyki społecznego współżycia, bez antagonizowania argumentami światopoglądowymi.
Tak powinni zachowywać się ludzie w społeczeństwie pluralistycznym, bez wzajemnego indoktrynowania się i demonstrowania niechęci z powodu różnic światopoglądowych. Tego wymaga kultura społeczna i interes państwa, jako dobra wszystkich obywateli.
Na koniec warto przypomnieć drugi punkt z tytułowej ilustracji pt. „Kodeks Etyczny”:
„tradycyjnie kodeksom przyznaje się dużą rolę, pełnią funkcje profilaktyczne, bo przestrzegają przed pokusami moralnymi.”
Przeciwstawiajmy się zatem legalizacji „pokus moralnych”, którym ulegają ludzie o najprzeróżniejszych skłonnościach, o których Adam Michnik powiedział, że nigdy by z tym nie wychodził na ulicę!
PS.
Jutro notka w obronie kultury chrześcijańskiej



Komentarze
Pokaż komentarze (5)