Dziwnie ułożyła się polska scena polityczna po 25-ciu latach odzyskania demokracji i politycznej suwerenności. Wielka siła społecznego ruchu z logo Solidarności po obaleniu komunizmu wygenerowała z siebie dwa przeciwstawne sobie obozy polityczne, jeden o wyraźnym obliczu liberalnej demokracji wolnorynkowej i drugi o charakterze państwa opiekuńczego z dużym zapleczem posocjalistycznej roszczeniowości niechętnej własności prywatnej (czytaj gospodarce rynkowej) utożsamianej ciągle jeszcze w duchu socjalizmu, jako symbolu nierówności społecznych opieranych przez teoretyków na tzw. wskaźniku (indeksie) Giniego.
Nie mnie wnikać w teoretyczny spór ekonomistów o zaletach i wadach teorii Giniego, ale sam fakt istnienia takiego sporu dowodzi, że to tylko teoria bez najmniejszego praktycznego zastosowania, a więc bez znaczenia - póki co - w praktyce politycznej.
Poniższe zdanie z wstępu do: „SPÓR O SPOŁECZNE ZNACZENIE SPOŁECZNYCH NIERÓWNOŚCI” - (Wydawnicwo Naukowe - Poznań 2009):
„Badanie nierówności społecznych, klasyczna problematyka badań socjologicznych od La Playa i Marksa przez Webera do Bourdieu, również w polskiej socjologii ma bogate tradycje. Stefan Czarnowski, Stanisław Rychliński, Ludwik Krzywicki czy Stanisław Ossowski to wybitni socjologowie, którzy zajmowali się tą ważną problematyką naukową i kwestią społeczną.”
(https://repozytorium.amu.edu.pl/jspui/bitstream/10593/2369/1/Spor%20o%20nierownosc.pdf,),
i na tym pozostawmy te akademickie dywagacje nawiązaniem do obecnej kampanii wyborczej na tle gospodarczo społecznych realiów Polski.
Dobitnym dowodem starcia w/w dwóch obozów jest ich retoryka wyborcza namacalnie i czytelnie odsłaniająca te różnice.
Najnowszy spot PIS-u z głównym personalnym akcentem na Janusza Lewandowskiego doradcę premier Kopacz, byłego ministra przekształceń własnościowych i b. komisarza europejskiego ds. programowania finansowego i budżetu - bezceremonialnie zaatakowanego zarzutem o absurdalnej treści:
- ”Kariera pana Lewandowskiego - to historia wyprzedawania polskich przedsiębiorstw. Prywatyzacja lat 90-tych to miliony oszukanych Polaków. Janusz Lewandowski – minister przekształceń własnościowych w w 1993 . r wprowadził program powszechniej prywatyzacji, program, który miał z Polaków uczynić właścicieli, a zakończył się klapą
— słyszymy w materiale.
- Setki firm zarządzanych przez NFI - zostały wyprzedane. Program Lewandowskiego - nazwano najdroższą porażka III RP. Dziś Janusz Lewandowski zarabia ponad 50 tys zł jako europoseł i arogancko zapewnia, ze w Polsce nie ma głodnych dzieci. (…) To najbliższy współpracownik Ewy Kopacz. To on stoi za jej gospodarczymi decyzjami . Jest przewodniczącym Rady Gospodarczej przy prezesie Rady Ministrów. Czy chcesz by Janusz Lewandowski razem z Ewą Kopacz nadal decydowali o wyprzedaży polskich przedsiębiorstw”?
— czyta lektor.
- Wczoraj prezydent Duda podpisał projekt ustawy obniżającej wiek emerytalny do stany sprzed reformy.
Oto retoryka wyborcza obozu niechęci do liberalnej demokracji wolnorynkowej wyraźnie skierowana do społeczności socjalnej oczekującej powrotu do socjalistycznego etatyzmu zwanego dziś modnie „zasadnym interwencjonizmem państwa” na rzecz niwelowanie nadmiernego zróżnicowania dochodowego społeczeństwa.
Obóz przeciwstawny dla tej retoryki obecnie prezentuje Ryszard Petru - lider „Nowoczesnej”, który zastąpił zmęczoną i wypaloną PO, zapędzoną przez PIS w pułapkę współzawodnictwa obietnic socjalnych niegodnych liberalnego ugrupowania, za jaki do niedawna Platforma uchodziła. Było minęło!
Oto sedno deklaracji i programu Nowoczesnej:
- „Ryszard Petru deklaruje, że jest zawiedzionym wyborcą Platformy. To zresztą główne hasło wyborcze ugrupowania, które założył przed paroma miesiącami. Głosowaliśmy na program Platformy, bo chcieliśmy modernizacji Polski i szybszego rozwoju - mówią nowocześni. - Platforma nie realizuje tego, co obiecywała. My zrobimy to lepiej”.
- Chcemy przywrócić zasadę, która obowiązywała na początku polskiej transformacji i była przyczyną naszego sukcesu: to, co nie jest zabronione, jest dozwolone - oświadczył Petru.
- Petru zapowiada "podatkowy reset”- uznał, że przy jednolitej stawce 16 proc. budżet się zbilansuje. To prawdopodobne, gdyż obecnie efektywna stawka VAT jest niższa niż 15 proc.
Dodatkowo Nowoczesna proponuje likwidację ulg podatkowych. Ujednolicenie stawek pozwoliłoby też znacznie ograniczyć luki w systemie podatkowym, przez które wypływają miliardy złotych. Są też pomysły na podniesienie ściągalności podatków, m.in. przez połączenie instytucji pobierających podatki w jedną (proponuje to także MFW). - Nowoczesna chce skończyć z wcześniejszymi emeryturami i przywilejami dla rozmaitych zawodów służb mundurowych, górników, a także rolników ubezpieczonych w KRUS. Każdy rozpoczynający pracę będzie podlegał takim samym zasadom emerytalnym jak wszyscy.
(http://wyborcza.pl/1,75478,18860140,nowoczesna-ryszarda-petru-jak-mlode-po.html#ixzz3mO8Ihjad)
Petru nawołuje do umocnienia pozycji klasy średniej, której wiodąca rola we współczesnych społeczeństwach jest oczywista, co bardzo klarownie przedstawia prof. Henryk Domański:
- W krajach zachodnich czy w Stanach Zjednoczonych klasa średnia jest jądrem społeczeństwa - kołem zamachowym postępu ekonomicznego i gwarantem sprawnej demokracji. I jeśli w społeczeństwie coś się dzieje, to widać to przede wszystkim po zmianach w klasie średniej. Na pewno klasa średnia nie znika w Polsce. Wręcz przeciwnie. Wyższa obejmuje 12-13 proc. ogółu dorosłej ludności, niższa to 35-45 proc. - mówi prof. Henryk Domański, socjolog z Instytutu Filozofii i Socjologii PAN, badacz klasy średniej.
(http://wyborcza.pl/1,75478,18860308,prof-domanski-prezydent-duda-sie-pomylil.html#ixzz3mOC4JYf6
Argumentacje tę wzmacnia prof. Andrzej Blikle rozszerzając ją koniecznością reform legislacyjnych w obrębie:
- Prawa pracy: Jeżeli chcemy, aby pracodawcy oferowali pracę, to musimy uwolnić ich od obawy, że gdy tej pracy zabraknie, będą związani długim kontraktem o wysokich kosztach rozwiązania. Proponowałbym model duński zwany "flexecurity - flexibility - security", w którym można łatwo zatrudniać i zwalniać, a osoba zwolniona trafia w sieć wsparcia socjalnego, z której ląduje tam, gdzie się bardziej nadaje.
- Reforma prawa budowlanego: Kiedy w latach 20. XX w. budowano w Warszawie pięciopiętrowy dom towarowy Bracia Jabłkowscy, od wbicia łopaty w ziemię do wejścia pierwszego klienta upłynęło dziewięć (!) miesięcy. Dziś załatwienie formalności i uzyskanie zgód potrafi trwać i trzy razy dłużej.
- Prawo podatków: Trzeba stanowczo podatki uprościć - więcej ryczałtów, mniej złożonych przepisów, szczególnie uciążliwych dla małych firm. Pamiętajmy też, że prawo podatkowe jest często wykorzystywane, jako element wsparcia dużych inwestorów zagranicznych przy dyskryminacji małych krajowych. A to ci mali dają ponad dwa raz większy wkład do PKB niż duzi. To oczywiście program dość ograniczony, jednak warto, aby Panie Posłanki i Panowie Posłowie wzięli go pod uwagę. W roku 1990 rocznik Dziennika Ustaw obejmował 1350 stron, a w roku 2007 - 22 tys.! I rosnąć od tego czasu nie przestał. Pomyślmy o firmach mikro, małych i średnich, których nie stać na bieżące śledzenie dotyczącego ich prawa.
Oto tematyczna treść kampanii wyborczej prezentowanej przez konkurencyjne obozy polityczne. Obóz demokracji socjalnej koncentruje swoją retorykę wyborczą na sprawach socjalnych finansowanych z budżetu państwa, a obóz demokracji liberalnej na sprawach gospodarczych źródle dochodu narodowego, którego pochodną jest zasobność budżetu państwa.
Na pytanie: rządy, którego obozu byłyby dla Polski korzystniejsze? - odpowiem, że demokracji liberalnej (klasa średnia), a na pytanie, który obóz ma większą szanse na zwycięstwo? - odpowiem, że obóz demokracji socjalnej (klasa robotnicza).
A konkluzja? No cóż, zastawiam to do osobistego uznania czytelnika z uwzględnieniem hasła:
„ZAJMIJ SIĘ POLITYKAMI ZANIM ONI ZAJMĄ SIĘ TOBA”


Komentarze
Pokaż komentarze (2)