Grzegorz Świderski Grzegorz Świderski
269
BLOG

Plan masakry w Krakowie

Grzegorz Świderski Grzegorz Świderski Społeczeństwo Obserwuj notkę 7
Przedstawiam hipotetyczną rekonstrukcję wydarzeń z 6 i 7 listopada 2026 roku. To nie jest opis faktów, nie mam na to dowodów. To jest tylko wymyślony scenariusz, który najlepiej pasuje do poznanych do tej pory informacji medialnych. Zakładam, że w masakrze w Krakowie brały udział osoby trzecie, które to wszystko zorganizowały.

Piątek, 6 listopada

  • Michał Oksiński kłóci się z ojcem. W związku z tym ojciec nie odbiera telefonów i nie idzie po jajka do swojej matki. To potwierdzają świadkowie — jego kolega nie może się dodzwonić, a babcia Michała potwierdza, że syn nie przyszedł po jajka, mimo że miał to w zwyczaju.
  • Wieczorem Michał Oksiński otrzymuje telefon od funkcjonariuszy służb czy też ludzi podających się za nich. Informują go, że ma stawić się na specjalną operację z własnym wyposażeniem. Perspektywa udziału w takiej akcji wywołuje u niego silne emocje i odwraca uwagę od rodzinnego konfliktu.
  • Kilkakrotnie kursuje między mieszkaniem a samochodem, przenosząc broń i wyposażenie. Takie zachowanie odpowiada relacjom świadków o wieczornym wynoszeniu przedmiotów.
  • Jedzie do konspiracyjnej kryjówki służb.
  • Na miejscu poznaje ogólny zarys operacji, której celem ma być masowe zabójstwo na Rynku Głównym w Krakowie. Organizatorzy wykorzystują jego zainteresowanie przemocą i wcześniejszą fascynację sprawcami masowych mordów, do czego go wcześniej popychali metodami operacyjnymi.
  • Tymczasem jego rodzice i siostra idą spać.

Sobota, 7 listopada

  • Nad ranem funkcjonariusz, profesjonalny morderca, po cichu dostaje się do mieszkania, zabija pistoletem z tłumikiem ze śladami Michała Oksińskiego jego ojca, matkę i siostrę i niezauważony się ewakuuje.
  • Rano budzą go i stawiają w sytuacji bez wyjścia. Dają wybór między pewną katastrofą a niewielką szansą ocalenia. Jeżeli odmówi wykonania zadania, zostanie skazany na dożywocie za potrójne zabójstwo, bo wszystkie ślady wskazują nie niego. Zostały profesjonalnie podłożone. Jeżeli wykona polecenie, obiecują mu pomoc w ucieczce.
  • Aby uwiarygodnić obietnicę, pokazują dokładny plan tej ucieczki:
    • Wskazują na prawdziwy samolot: 7 listopada 2026 (LOT LO2151) Kraków-Balice (KRK) -> Paryż-Orly (ORY), odlot: 17:15 przylot: 19:40.
    • Z Paryża jest dużo lotów do Gwadelupy, Martyniki, Gujany Francuskiej, Saint-Martin, Dominikany, Meksyku czy na Bahamy.
    • Pokazują mu fałszywy dowód osobisty do lotu do Paryża i fałszywy paszport na lot poza Europę z Paryża. Tłumaczą, że są profesjonalistami i są to niemożliwe do wykrycia podróbki, które wywiad potrafi perfekcyjnie preparować.
    • Pokazują mu fałszywe bilety na te loty. Jemu mówią, że są prawdziwe. Pokazują strony internetowe z tymi lotami. Przedstawiają plan akcji:
      • Początek akcji: 15:00
      • Masakra - 5 minut: 15:05
      • Ucieczka do miejsca przebrania się i zmienienia samochodu - 5 minut: 15:10
      • Przebranie się - 5 minut: 15:15
      • Dojazd do lotniska Balice - 25 minut: 15:40
      • Odprawa i czekanie na lot - 45 minut: 16:25
      • Lot jest o 17:15, więc to daje rezerwę 50 minut na ewentualne przedłużenie się któregoś z wcześniejszych etapów.

  Organizatorzy od początku nie zamierzają go ratować. Planują jego zabicie i ukrycie ciała, aby wywołać długotrwałe poszukiwania. Liczą się również z możliwością, że zginie podczas samego zamachu.

  Oksiński miał wyposażenie taktyczne, broń i zapas amunicji. Taki zestaw świadczy o przygotowaniu do intensywnej konfrontacji i próbie zwiększenia szans przeżycia i ucieczki.

  Jednocześnie nie widać równie oczywistego przygotowania do długotrwałego ukrywania własnej tożsamości, bo nie odkręcił tablic rejestracyjnych. A zatem wierzył, że da radę uciec, nawet jeśli od razu jego tożsamość zostanie odkryta.

  Człowiek może zdecydować się na skrajnie niebezpieczne działanie, jednocześnie intensywnie zabiegając o własne przeżycie. W psychologii decyzji pod presją znaczenie mają między innymi zawężenie pola uwagi, silny stres, poczucie braku alternatywy oraz nadmierne skupienie na jednej, obiecanej drodze ratunku.

  Jeżeli Oksiński uwierzyłby, że odmowa oznacza dożywocie, a wykonanie polecenia daje choćby niewielką szansę wolności, mógłby podporządkować się organizatorom bez rzeczywistego zaufania do nich. Mogli wybrać człowieka z takim profilem psychologicznym, który pozwala przekonać go do takiej akcji. Wyposażenie ochronne (w tym kamizelka kuloodporna, którą miał), byłoby wówczas zgodne z jego subiektywnym celem: przeżyć operację, a nie zginąć podczas niej. I zrealizować marzenia o spektakularnym zamachu w stylu Breivika.

  Przedstawiony scenariusz pozwala połączyć kilka okoliczności w jeden hipotetyczny ciąg przyczynowo-skutkowy: rodzinny konflikt, przygotowanie wyposażenia, zabójstwo rodziny, szantaż, obietnicę ewakuacji oraz zachowanie sprawcy podczas zamachu.

  Najważniejsza teza psychologiczna: człowiek gotowy dokonać masowego zabójstwa nie musi być samobójcą. Może działać pod przymusem, w przekonaniu, że uczestnictwo w zbrodni jest jedyną pozostawioną mu szansą przeżycia.

Grzegorz GPS Świderski

PS. A tu moje wpisy na X o masakrze w Krakowie:

__________________

W Polsce skrytobójca (zwany seryjnym samobójcą) przychodzi zawsze w piątek wieczorem <- poprzednia notka

na­stęp­na not­ka -> 

__________________

Tagi: GPS65

Paleolibertarianin, Futurysta AI, Bloger, Koder Wibracyjny, Audytor KSeF, Rozkminiacz Krypto, Transhumanista, Filozof, Cywilizacjolog.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (7)

Inne tematy w dziale Społeczeństwo