Sam przyznał w swoim rękopisie, że obawiał się ujawniać pomysły, zanim praca będzie niemal gotowa, bo inni matematycy mogliby uznać je za mrzonki! Oczywiście nie pracował całkowicie samotnie. Konsultował się z kilkoma matematykami, między innymi Brianem Conradem. Jednak przez lata jego pomysły nie zostały udostępnione całemu środowisku matematycznemu.
A przecież wystarczyło opublikować swoje dotychczasowe wyniki w Internecie i zaprosić matematyków z całego świata do współpracy! Jeden znalazłby błąd, drugi zaproponował poprawkę, trzeci udowodnił brakujący lemat, a czwarty wpadłby na pomysł, który wszystkim wcześniej umknął.
Może już pięć lat temu mielibyśmy dowód hipotezy Riemanna zrobiony przez ludzi, a nie przez AI? A może pięć lat temu okazałoby się, że cała koncepcja jest błędna i nie warto marnować na nią kolejnych lat?
Opublikowanie pomysłów wcale nie musiałoby pozbawić Masullo pierwszeństwa! Przeciwnie! Publiczna publikacja z datą stanowiłaby dowód, że to on pierwszy wpadł na określony pomysł i wytyczył drogę!
Jednak akademicki świat ma swoją hierarchię, swoje ambicje, swoje wyścigi o publikacje, granty, nagrody i prestiż.
Przez 12 lat Masullo rozwijał swoją koncepcję w wąskim gronie. A kiedy Anthropic ogłosił rozwiązanie z pomocą AI, nagle zrobiło się gorąco! Trzeba było pokazać światu, że człowiek też potrafi! Opublikowano więc niedokończone 940 stron. I w ciągu zaledwie ośmiu godzin zaczęły napływać zgłoszenia problemów znalezionych z pomocą sztucznej inteligencji!
Nagle okazało się, że publiczna współpraca matematyków, wspomaganych AI, potrafi błyskawicznie ujawniać rzeczy, których wcześniej nie wychwycono.
Naukowcy powinni ze sobą współpracować, dzielić się odkryciami, poddawać swoje teorie krytyce i korzystać ze wszystkich dostępnych narzędzi. Tymczasem współczesny system akademicki bardziej nagradza indywidualne pierwszeństwo niż wspólny wysiłek.
To trochę tak, jakby Krzysztof Kolumb przez 12 lat ukrywał mapę swojej planowanej wyprawy, żeby przypadkiem ktoś inny nie odkrył Ameryki przed nim. A potem wypłynął z niedokończoną mapą, bo dowiedział się, że konkurencja już dopłynęła!
Czy celem naukowca jest odkrycie prawdy, czy zdobycie sławy za jej odkrycie? Jeśli najważniejsza jest sława, to mamy system, w którym ludzie mogą latami ukrywać pomysły, zamiast pozwolić innym je rozwijać. A jeśli najważniejsza jest prawda, to każdy człowiek, który pomoże rozwiązać problem, powinien być mile widziany. Podobnie każda maszyna, która potrafi w tym pomóc.
Nauka powinna być wspólnym przedsięwzięciem ludzkości, a nie konkursem na największego pawia w akademickim kurniku!
To państwo zbiurokratyzowało naukę! Zamiast niezależnych badaczy mamy etatowych pracowników nauki, funkcjonariuszy wysłanych na front akademicki!
Zbudowano całą hierarchię stopni, tytułów, stanowisk, komisji, grantów i wzajemnego przyznawania sobie orderów. Akademicką armię, w której trzeba awansować, zdobywać punkty, budować prestiż i pilnować swojej pozycji!
A przecież nauka powinna polegać na wgryzaniu się w rzeczywistość, odkrywaniu świata, stawianiu hipotez i bezlitosnym sprawdzaniu ich prawdziwości!
Naukowiec powinien służyć prawdzie, a nie robić karierę w akademickim wojsku!
__________________
Wielki przełom w ludzkiej cywilizacji właśnie się dokonał <- poprzednia notka
następna notka ->
__________________
Tagi: GPS65


Komentarze
Pokaż komentarze (2)