"Rolnik winnicy antyżydowskiej" - odpowiedź

Kiedy to mama i tata Pana Łukasza Adamskiego z radosnym wzruszeniem wsłuchiwali się jak ich maleńki synek zabawnie i rozkosznie przeinacza proste słowa mówiąc na chleb „beb”, a na bułki „ptepte”, pewien prosty zakonnik, redemptorysta ,kierowany jakimś patriotycznym instynktem zrozumiał, że jego ojczyźnie grozi wielkie niebezpieczeństwo. Nie był błyskotliwym myślicielem, ale zauważył, że prawicowi intelektualiści są w jego ojczyźnie, sekowani, wyśmiewani, bezpardonowo niszczeni i spychani poza margines życia publicznego. Ataki na polski kościół, tradycję i patriotyzm nie dawały mu spokoju. Widział umacniający się monopol na posiadanie racji i narzucanie jedynych, poprawnych i obowiązujących poglądów. W 1991 roku w lokalnej, założonej przez siebie rozgłośni radiowej, początkowo w Bydgoszczy zaczął dopuszczać do głosu różnych prawicowych „oszołomów”, do których zapewne zaliczałby się Pan Łukasz Adamski mając oczywiście dzisiejsze poglądy i wiek.
Tylko jedna, wiadoma gazeta przypuszczała rocznie średnio 124 ataki na rozgłośnię redemptorysty, co przez lata złożyło się na bogate archiwum liczące blisko 20 000 oszczerstw, pomówień, kłamstw, insynuacji i apeli o likwidacje rozgłośni Radia Maryja. Działo się to w kraju, gdzie ponoć wolność słowa miała być fundamentem demokracji. Podczas tego okresu, po jednej lub kilku atakach salonu odpadali z debaty publicznej kolejni „awanturnicy polityczni”, a wraża rozgłośnia jakimś cudem trwała rozszerzając swoją moc oddziaływania.
Monopol medialny został w jakimś zakresie złamany i dzisiaj, dzięki w dużej mierze Radiu Maryja mogą coraz śmielej zabierać głos tacy ludzie jak Pan Łukasz.
I co mówią zamiast słowa „DZIĘKUJĘ”?
Skoro nasz głos staję się słyszalny to walmy w Rydzyka razem z salonem. Mamy już tyle możliwości zaistnienia na forum publicznym, że murzyn, który zrobił swoje nie jest już do niczego potrzebny.
Jakież to typowe i nawiązujące do chlubnych tradycji polskiej prawicy.
Jesteśmy młodzi, wykształceni, mądrzy i już dalej damy sobie radę.
A Rydzykowi zamiast dziękuję mówimy WON!
Ten pański tekst to dla mnie szok.
A może zmieni Pan zdanie? To żaden wstyd.