Marzenia "kriskula"

„Osobiście jestem za likwidacją IPN-u i zamknięciem archiwów, na co najmniej 30 lat, jednak to tylko marzenie”.

To słowa blogera o nicku „kriskul”.

Widząc coraz większą wspólnotę interesów Tuska i Napieralskiego są szansę na spełnienie się marzeń „kriskula”. Szkoda jednak, że tak późno do tego dojdzie. Popuśćmy wodze fantazji i wyobraźmy sobie, że to zamknięcie archiwów przeforsowali w 1989 roku inni wielcy demokraci typu Kuronia i Geremka. Mielibyśmy jeszcze jedenaście lat spokoju, aż do 2019 roku.

Ten propaństwowy i patriotyczny ruch spotkałby się zapewne z wielkim uznaniem Berlina i Moskwy, gdzie znajduje się komplet mikrofilmów z polskich archiwów, przekazany tam przez ludzi honoru.

W jakiej Polsce ocknęlibyśmy się w 2019 roku? Powiem krótko – w pięknej.

Na czele polskiego kościoła stałby prymas Józef Życiński. W sejmie na miejscu krzyża zawieszonego nocą przez fundamentalistów katolickich wisiałaby relikwia z kosmykiem włosów Adama Michnika. Moje wnuki uczęszczałyby do gimnazjum im. Andrzeja Szczypiorskiego, w którym już dawno lekcje religii zastąpiły zajęcia z technik współżycia seksualnego. W kościołach wierni z wdzięcznością wspominaliby nieodżałowanego kapłana księdza Michała Czajkowskiego (tego, co święcił gmach GW przy, Czerskiej), który po likwidacji antysemickich pieśni i modlitw, zakazania kontrowersyjnej Drogi Krzyżowej w Kalwarii Zebrzydowskiej dokonał dzieła swojego życia i usunął z naszej religii Jezusa Chrystusa, główną kość niezgody na drodze pojednania się z judaizmem.

W Warszawie jak co roku, ulicami Alicji Tysiąc, Kazimiery Szczuki, Mirosława Czecha i Władysława Frasyniuka biegliby rodacy w wielkim „Maratonie Intelektualistów” pamięci Lesława Maleszki. Meta znajdowałaby się na „Placu Niemieckich Ofiar II Wojny Światowej”.

Przed „Muzeum Kultury Polskiej” stałaby gigantyczna kolejka. Właśnie po raz pierwszy miałby być eksponowany kucyk redaktora Szostkiewicza i pięć włosów z brody Jacka Żakowskiego, zakupione przez ministra kultury w domu aukcyjnym „Sotheby”.

Kończę, bo się rozmarzyłem.