Michnik litościwy

 

Zmarły niedawno, jeden z najwybitniejszych filozofów ksiądz profesor Mieczysław Albert Krąpiec nie cieszył się uznaniem wśród lewackich i liberalnych środowisk. Nie powinno to dziwić patrząc na kierunek, w którym podąża dzisiejsza Europa. Już sama definicja etyki profesora może cieszyć jedynie studentów z uwagi na swoja lapidarność i łatwość przyswojenia. Otóż etyka zdaniem wybitnego filozofa jest tylko jedna i polega po prostu na czynieniu dobra.

Skażone lewactwem dzisiejsze elity bombardują nas informacjami i niezliczonej ilości najróżniejszych etyk. Dziennikarze, lekarze, prawnicy, biznesmeni, politycy, sportowcy, kolejarze, tramwajarze, kominiarze itd.- mają swoje własne zawodowe etyki. W tym całym gąszczu i poplątaniu z pomieszaniem, żyje coraz bardziej skołowane społeczeństwo.

Doszło do tego, że nawet odpowiedź na proste pytanie, co jest lepsze- Zabić, czy pozwolić żyć sprawia olbrzymi kłopot i dzieli Polaków. Tak było w sprawie czternastoletniej Ani z Lublina.

W ostatnich dniach jesteśmy świadkami odrażającej akcji hipokrytów z Gazety Wyborczej, którzy pielgrzymują od jednej stacji telewizyjnej do drugiej, od rozgłośni radiowej do rozgłośni i wychwalają film „Trzech kumpli”, którego twórców tak w głębi duszy szczerze nienawidzą. Uważają, że moralny mentlik, jaki wywołali w głowach Polaków przez ostatnie dwie dekady, pozwoli im znowu odwrócić kota ogonem.

Na naszych oczach przedstawiają się jako ofiary człowieka, który zaraz po 89 roku zmienił pracodawcę, jakim była SB na Gazetę Wyborczą. Po zdemaskowaniu w 2001 roku, agent „Ketman” ponownie za zgodą Adama Michnika przechodzi do konspiracji, by pod przykrywką mało znaczącego pracownika redagować teksty.

Dowiadujemy się w tych dniach, że w stosunku do Maleszki dominowały w redakcji dwa uczucia. Pogarda i litość. Im bardziej piękna przeszłość pracownika Agory tym według Piotra Pacewicza, przeważać zaczynała litość. I tak planeta po planecie dochodzimy do Słońca, czyli Adama Michnika, który jak to on, pozbawiony nienawiści, jak zwykle wielki, wybacza i przygarnia zdrajcę, jak sam Chrystus na krzyżu łotra.

Kto zna GW ten pamięta nagonki, kampanie nienawiści, oszczerstwa rzucane na przeciwników. Doszukanie się w tym wszystkim wzniosłych uczuć naprawdę graniczy z cudem.

Skąd zatem taka wielka empatia redaktora naczelnego, akurat w stosunku do agenta bezpieki? Ciekawe.

Przez lata wmawiano nam, że Adam Michnik to życiodajne Słońce. Zapomniano jednak, że choć planeta to wspaniała i jasna to, jeśli nie daje życia i ciepła jest tylko martwo świecącą bryłą.

''Unikaliśmy Maleszki jak tylko się dało", „Może ze dwa razy powiedziałam mu cześć”

„My też jesteśmy ofiarą Maleszki”, "Akt miłosierdzia chrześcijańskiego ze strony kierownictwa redakcji”

Te cytaty opiekunów Maleszki to wyjątkowa hipokryzja, bezczelność i przekonanie, że z Polaków już udało im się uformować bezmyślna masę.

 

Kolejną ofiarą filmu „Trzech kumpli” stał się dzisiaj mecenas Widacki. Nie zasłynął nigdy ten były członek PZPR z obrony opozycjonistów w PRL-u, ale wolnej Polsce bronił kapusia Karkoszę, „Maliznę” oraz funkcjonariuszy SB oskarżonych o matactwa w sprawie Pyjasa.

W tej ostatnie sprawie obronę oparł na ekspertyzach wypróbowanego esbeckiego biegłego, prof. Zdzisława Marka, choć już wtedy było wiadomo, że Pyjas został zakatowany na śmierć.

Widocznie przewodniczący Czuma po kompromitacji z ekspertem z SB, doszedł do wniosku, że Widacki do reszty nadwątli wizerunek PO.

Najbardziej niepocieszony z tego faktu będzie poseł Karpiniuk. Kto śledził prace komisji ten na pewno zaobserwował, jak podczas każdego wystąpienia Jacka Kurskiego, słynny mecenas pochylał się nad uchem posła platformy, a ten wyraźnie zadowolony wyskakiwał po chwili z efektowna ripostą.

Jestem bardzo ciekawy długofalowych skutków filmu „Trzech kumpli” i mam nadzieję, że choć trochę stanie się on antidotum dla naszego społeczeństwa na truciznę sączoną mu przez lata przez Michników, Pacewiczów, Stasińskich, Lizutów i Żakowskich.