Paradoksy III RP

 

III RP to taki kraj, w którym kierująca aparatem represji z nadania Moskwy kanalia pozostaje bezkarna. Bezkarna, dlatego, że w uzgodnieniach z 89 roku do władzy w polskiej republice bananowej może dojść tylko jedna ze stron porozumienia z Magdalenki, bądź ci, którzy bezkrytycznie tamte ustalenia akceptują. Półroczny epizod Olszewskiego i dwuletni Pis-u to tylko wypadki przy pracy.

Wszystko wróciło do normy, a „wolne media” trzymają rękę na pulsie, aby jedynej słusznej ekipie nie stało się nic złego.

Postkomuniści zamiast być w opozycji do rządu to są w opozycji do opozycji.

Trwa walka o to, aby wszystko wróciło do normy z lat 90-tych. PO i postkomuna rządzą rotacyjnie, a pozostałych wyciąć, ośmieszyć, zniszczyć, zepchnąć na kilkuprocentowy margines.

I tak oto szef MO i bezpieki odpowiedzialny za niszczenie ton dokumentów, skrytobójcze mordy i strzelanie do bezbronnych robotników triumfuje unikając kary, a były członek PZPR, Ćwiąkalski ze Staszakiem, członkiem ekipy Millera próbują wsadzić za kratki Zbigniewa Ziobrę. Chichot historii.

Dopóki władza jest w rękach rycerzy z Magdalenki dopóty kwity, jakimi dysponują Kiszczak i reszta zdrajców stanowią ich gwarancję bezkarności. Tusk zaakceptował ten historyczny kompromis, więc może liczyć na sympatię i poparcie Urbana, Kiszczaka i Jaruzelskiego.