Szykuje się nam druga wojna o krzyż - tym razem ten sejmowy. Palikot zapowiedział, że będzie chciał go zdjąć, Jarosław Kaczyński odpowiedział obietnicą podjęcia uchwały sejmowej o konieczności jego obecności na sali plenarnej. Nie będę pisał o instrumentalizacji tego symbolu na potrzeby partyjne - choć wydaje się to oczywiste i dla ludzi, dla których jest on świętym znakiem, jasnym jest, że prezes PiS i Palikot świadomie wprowadzają go do rywalizacji partyjnej i do integracji wyborców wokół siebie.
Ważniejsze, z politologicznego punktu widzenia, nie z etycznego, jest to, że Kaczyński, zupełnie tego nie widząc, sprowadza się do rywala Palikota. To będzie pompować tego ostatniego i ośmieszać tego pierwszego. Do niedawna prezes PiS był równorzędnym partnerem i przeciwnikiem dla Tuska i Komorowskiego - dzisiaj staje w konkury z Palikotem. Nie ma bardziej dobitnego przykładu na regres w rozwoju Prawa i Sprawiedliwości (no, może poza wyrażaniem oficjalnego zadowolenia z faktu, że dostało się o 2 procent, czyli 1 milion głosów, mniej, niż w poprzednich wyborach i utrzymało się, po czterech latach słabych rządów Tuska, 10-punktową stratę do PO).
Nie dość więc, że Kaczyński po raz drugi instrumentalizuje krzyż, to jeszcze służy mu to do profilowania się na konkurenta Palikota, a nie Tuska czy Kaczyńskiego. Szkoda PiS-u (bo przecież nie Palikota, który na tym szarpaniu się o krzyż może tylko zyskiwać – zwłaszcza jeśli będzie to robił nie na rympał, ale w sposób w miarę cywilizowany).
Komentarze
Pokaż komentarze (34)