Nici

Przyglądam się jak szyje. Szyje tak jakby malowała na płótnie - swoją drogą, maluje na płótnie. Będzie miała dziecko, wierzy w Boga - wiara w Boga to ważna część tej opowieści.

- Jak szyjesz, odrywasz się od życia - tak mówi dodając kolejne ściegi, pisząc nowe historie - To co tu widzisz to nie jest szycie, tylko pisanie opowiadania. Każdego dnia zapisuję nową historię i tylko ja ją mogę opowiedzieć. Teraz piszę o kimś, kto w śmiechu odnajduje tragedie.

- I co napisałaś?

- Podobno Bóg się cieszy kiedy człowiek się śmieje.

- Z jakiego powodu?

- Nie wiem - tak słyszałam od kogoś mądrego.

Dalej szyje. Uwielbia szyć. Po malarstwie to jej druga pasja. Nie cierpię kiedy ludzie szyją, ponieważ nie potrafię czytać ich opowieści. Ale jej opowieści są inne - je potrafię czytać. Jest w nich nadzieja.

- Spójrz kończy mi się czerwona nić - to twoja opowieść. Podasz mi nożyczki?

- Proszę.

Przecina czerwoną nić i kończy pracę.

- Twoja historia będzie krótsza od innych. Szybciej się kończy - ale widzisz ten kolor? Wspaniała czerwień. Jak ogień. Nigdy nie pisałam, żadnej historii czerwienią.

Później szybko zamknęła ten temat. Rozmawialiśmy o Bogu - ciągle jej powtarzam, że nie ma sensu. Ona mi powtarza - "jest sens". Przychodzi jej mąż. Wita się z nią i ze mną. Spojrzał na jej ściegi.

- Jesteś genialna. Nikt tak ładniej nie ujął śmierci. Co tym razem robisz?

- Obrus. Piękny, krwisty obrus. Ale będzie też nadzieja.

Uwielbiam jej herbatę - ta akurat pochodzi z Indii, tam gdzie uczyła się szyć. Zazdroszczę jej wszystkiego - wiary, męża, zdolności i jej opowieści, które są bez słów...