Ze zlewu na salony

Studencka kuchnia to jedno z najbardziej osobliwych miejsc na świecie. To miejsce precyzyjnie pozwala eksperymentować w sposób, który byłby niedopuszczalny w skali makro. I nie mówię tu o przeterminowanym do granic ewolucji jedzeniu, czy też sporych ilościach wypitego alkoholu niewiadomego pochodzenia. Studencka kuchnia to miejsce, które najlepiej sprawdza się przy testowaniu doktryn społeczno-politycznych.

 

Na ten przykład, wiesz drogi Czytelniku, czemu socjalizm się nie sprawdzi? Nie dlatego, że walczyli z nim wolnorynkowcy, Stolica Apostolska i wreszcie Lech Wałęsa. Wystarczy przeprowazić jeden, prosty eksperyment. Zajrzeć do studenckiego zlewu.

 

Zacznijmy od prawa własności. Socjalizm zakłada, że to co zalega w studenckim zlewie jest wspólne, a zatem wspólnie musimy wspólnie o to dbać. Niezależnie od tego, że ja mam dwa talerze, trzy kubki i garnek, a kolega tylko trzy widelce. Wspólnie składamy się i pożyczamy sobie, żeby nam wszystkim żyło się dostatniej.

 

Zatem siadamy i planujemy. Zmywamy w turach, odstępach czasu czy doraźnie? Rozdzielamy obowiązki pomiędzy domowników czy każdy po sobie?  Ale chwila, jest kolejny problem. Zmywamy zaraz po śniadaniu czy przed obiadem?

 

Stworzyliśmy plan. Jest racjonalny i sprawiedliwy. Zakłada równość domowników w wykonywanej pracy. Wdrażamy go w życie. Okazuje się, że nie do końca gra, bo jeden domownik dopiero zjadł a drugi wpada głodny a tu niepozmywane i awantura gotowa. Nie daj Boże, kiedy ktoś zostanie dłużej w domu rodzinnym i odpadnie mu tura. A co, jeśli, ktoś je raz dziennie a inni jedzą trzy posiłki?

 

Kogo za to wszystko winić? Przecież plan był dobry, wszyscy się na niego zgodzili, a na początku naczynia wręcz przysłowiowo „zmywały się same”. W takim razie to kwestia „wypaczeń”. A może trzeba zastąpić ludzi, którzy plan układali i spróbować od nowa? Wspólny zlew – Tak, wypaczenia – Nie.