Bolesne...

Jak zwykle, pójdę za ciosem i będę komentował to, co większość.

 

To rzeczywiście bolesne... Bolesne bywa dowiedzenie się o tym, że w czasie ciąży matka chorowała, że było się dla niej jakimś "problemem". Jeszcze boleśniejsze jest dowiedzenie się o tym, że było się niechcianym. Czasami nie jest to powiedziane wprost, jednak czasami organizm ludzki pewne rzeczy pamięta. Podświadomość tym bardziej. Zastanawiam się, ile kasy wyrzuci córka na przyszłą psychoterapię, na poukładanie sobie tak wielu rzeczy, kiedy dojdzie do niej, że jej matka walczyła tak naprawdę przeciwko niej. I że ta radość matki ma w sobie coś demonicznego.

 

Wiele kobiet w sprawie aborcji nakazuje mężczyznom milczenie, bo to nie ich sprawa, nie oni zachodzą w ciążę, że mężczyźni są przeciwni aborcji, bo nie wiedzą, co to znaczy być w ciąży. To prawda, mężczyźni nigdy nie będą w ciąży, ale nie oznacza to, że nie przeżywają tego czasu razem ze swoją współmałżonką. Dla wielu jest to czas i radości z oczekiwania na dziecko (co jak co, ale większość mężczyzn chce być ojcami; facet to nie tylko egoistyczna świnia), jak i troski o to, żeby jakoś utrzymać rodzinę. Wielu mężczyzn każdy problem żony w czasie ciąży bardzo mocno przeżywa. Najcięższym jednak okresem dla mężczyzny jest czas po porodzie i pierwsze miesiące życia dziecka, bo wtedy uwaga matki (i słusznie!) skupia się na dziecku, a mąż w tym czasie bywa niejako "spychany" na plan drugi. I tutaj rodzi się wiele problemów.

 

Ale za bardzo wpadłem w dygresję... Zastanawiam się, jak za kilka lat pani Tysiąc spojrzy w oczy swojej córce, kiedy ta dowie się, że jej matka chciała ją usunąć. I co jej córka na to odpowie. Czy będzie miała odwagę jej przebaczyć? W całej tej sprawie przerażało mnie to, że pani Tysiąc wypowiadała się do kamery, że chciała popełnić aborcję, trzymając na kolanach niedoszłą ofiarę. Pomyślałem wtedy: "Baba ma tupet!". I dalej nie potrafię zrozumieć tej kobiety i jej zadowolenia...