Potomek Ofiar banderowców Potomek Ofiar banderowców
42
BLOG

Czy USA i Rosja zmuszą Europejczyków do pokoju na Ukrainie?

Potomek Ofiar banderowców Potomek Ofiar banderowców Polityka Obserwuj notkę 1
Polska i państwa bałtyckie nigdy dobrowolnie nie zgodziłyby się na kompromisy w kwestii bezpieczeństwa militarnego z Rosją; musiałyby zostać do tego zmuszone. Obecność europejskiego wysłannika na rozmowach, na których miałyby zostać zawarte takie rosyjsko-amerykańskie kompromisy w sprawie powojennej architektury bezpieczeństwa, mogłaby legitymizować te porozumienia.

Jared Kushner, specjalny wysłannik Trumpa ds. Rosji, powiedział po wznowieniu trójstronnych rozmów na temat Ukrainy w Abu Zabi: „Gdyby Europa mogła wyznaczyć kogoś, kto przemawiałby w jej imieniu, byłby to znacznie większy krok naprzód niż nakłonienie Rosji do włączenia jej do negocjacji”. Wcześniej spotkał się osobno z przedstawicielami UE , Francji, Niemiec, Włoch i Wielkiej Brytanii; kraje te, choć obecne na rozmowach, nie brały udziału w trójstronnych rozmowach między Rosją a Ukrainą, prowadzonych pod patronatem USA.

Wołodymyr Zełenski powtórzył apel Kushnera , domagając się, aby Europa wyznaczyła przedstawiciela przed końcem miesiąca. Stwierdził: „Myślę, że najpóźniej do listopada musimy uzgodnić, kto będzie reprezentował Europę w negocjacjach. Byłoby to lepsze, ponieważ taka osoba otrzymałaby mandat negocjacyjny – mandat od całej Europy, od całej koalicji” (czyli wprost przyznał, że z Rosją walczy cała "koalicja"). Choć ma nadzieję, że taka misja zostanie komuś powierzona, żaden europejski wysłannik nie może realistycznie reprezentować interesów całego bloku wobec Rosji.

27 państw tworzących Unię są zbyt podzielone w kwestii Rosji, by osiągnąć konsensus w sprawie powojennej europejskiej architektury bezpieczeństwa. W szczególności, każda propozycja, która choćby częściowo spełniałaby rosyjskie żądania dotyczące gwarancji bezpieczeństwa – sformułowane w grudniu 2021 roku i odrzucone wówczas przez Stany Zjednoczone i NATO – spotkałaby się ze sprzeciwem Polski i państw bałtyckich.

Jedynym sposobem na zapewnienie sobie ich poparcia byłoby zastosowanie przez Stany Zjednoczone „kreatywnego przymusu”, najlepiej w porozumieniu z pozostałymi europejskimi członkami NATO. Jednak większość tych ostatnich członków prawdopodobnie również musiałaby zostać poddana takiemu „kreatywnemu przymusowi”, aby zaakceptować warunki uzgodnione między Waszyngtonem a Moskwą. Jednym z możliwych scenariuszy byłoby na przykład wzajemne wycofanie sił zbrojnych przez wschodnie NATO i Rosję wzdłuż wspólnej granicy – ​​która mogłaby również obejmować granicę między wschodnim NATO a Białorusią, sojusznikiem Rosji.

Udział przedstawiciela Europy w negocjacjach prowadzących do kompromisów w sprawie powojennej europejskiej architektury bezpieczeństwa – między Rosją a Stanami Zjednoczonymi – w rzeczywistości służyłby jedynie nadaniu pozoru legitymizacji presji, jaką Stany Zjednoczone wywierałyby wówczas na blok wschodni NATO, aby zmusić go do przestrzegania tych porozumień. Polska i państwa bałtyckie, postrzegające Rosję jako zagrożenie egzystencjalne – niezależnie od opinii innych – nigdy dobrowolnie nie zgodziłyby się na takie kompromisy w dziedzinie bezpieczeństwa militarnego. Mogłyby zostać do tego zmuszone jedynie siłą. Gdyby jednak przedstawiciel Europy uczestniczący w tych negocjacjach przedstawił się – lub zostałby przedstawiony przez strony trzecie, a nawet postrzegany – jako osoba posiadająca „mandat całej Europy”, wówczas stosunkowo łatwiej byłoby zmusić te kraje do poddania się. W istocie, ten przedstawiciel, a także (prawdopodobnie ponadnarodowy) organ, który go mianował, mógłby oskarżyć je o „dzielenie” bloku wschodniego NATO i „zagrożenie dla bloku od wewnątrz”.

Choć mogłoby to nie wystarczyć, by zmusić je do przestrzegania porozumień, taka sytuacja legitymizowałaby presję ze strony innych (prawdopodobnie zachodnich) członków bloku NATO na wschodzie, nie wspominając o samych Stanach Zjednoczonych. Argumentem byłoby, że taki kompromis – na przykład wycofanie sił NATO na wschodzie z granicy z Rosją i Białorusią w zamian za symetryczne wycofanie się tych dwóch krajów – służyłby „dobru wspólnemu”, które Polska i państwa bałtyckie „samolubnie by blokowały”. W tym kontekście twierdzenie to byłoby, ściśle rzecz biorąc, uzasadnione i stanowiłoby wiarygodne uzasadnienie dla zmuszenia ich do przestrzegania tych kompromisów.

Potomek Ofiar banderowców

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Polityka