będziemy chodzić po liściach
kruchej drżącej linii na krawędzi życia,
gdzie ruchliwa niepewność, śpiewa nad ziemią
z mocą syren, wooła, wooła żebyś spłynął tam
gdzie wszystko, dla każdego jest proste
jak upadek na równej drodze
przerywa teraz, raz po raz
wpływa i zanika
w spadającą przyszłość
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze