ścieliły się dziewczyny na dywanach z kwiatów
poznania głodne, doznań z nabrzmiałych kielichów
ranka słonecznego płynącego z nieba
na ciała wiolonczel, tak, mój drogi chłopcze
z aparatem w dłoni, pełzniesz po trawniku -
wąż rozanielony - i ty zaśniesz za chwilę
ugodzony majem
z małą raną w sercu, stróżką krwi na palcach
wędrującą w cieniu
chwiejne morze bzu z pijanym strażnikiem
faluje wśród alej
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze