komu jeszcze siebie dać
z widma – rozpłynęłam się – została wydma
wiatr w nią kiedyś jakoś, gdzieś,
bezmyślnie, wiatr
bez cienia filozofii wiatru
niech każdej,
ziarnko po ziarnku,
mnie, jak dzień odpływa w noc
ulotność piasków
111
BLOG
O mnie
Pulcinella
przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze