Podbić Afganistan

Zachowanie naszych żołnierzy to hańba, ale czy nie było w nim czegoś ze zwierzęcej, instynktownej racjonalności? Bo czy naprawdę jesteśmy w Afganistanie by pomagać tamtejszej ludności, jak pisze Paweł Wroński?

Nie, powodem interwencji sił NATO w Afganistanie nie był bynajmniej altruizm. Rozmaite kraje na świecie są pod władzą zbrodniczych dyktatur, a całe narody są wybijane w wojnach, o których w Europie mało kto słyszał. I na drugi koniec świata nie wyruszają żołnierze, by bronić praw człowieka oraz wyzwalać uciśnionych.

W Afganistanie wylądowano, gdyż Talibowie zagrażali nie tylko swoim rodakom, ale przede wszystkim Zachodowi. Tolerując i wspierając terrorystów zrobili z kraju jeden wielki obóz szkoleniowy dla Al-Kaidy oraz innych zbrojnych ugrupowań. A ponieważ Afganistan jest zacofany o 200-300 lat temu państwu nie dało się zagrozić stosując „cywilizowane” metody. Po prostu trzeba było je podbić.

I czyż nie o to walczymy w Afganistanie? By zdobyć ten kraj i wyeliminować przebywających tam wrogów naszej cywilizacji? A w takim razie czy można wykonać to zadanie skuteczne troskając się o ofiary wśród tubylczej ludności? Oni pewnie faktycznie pomagają Talibom. A jeśli nawet nie, to przecież życie naszych obywateli jest więcej warte. By je chronić trzeba czasem zasiać strach i terror wśród mieszkańców lepianek gdzieś w trzecim świecie.

Być może nasi żołnierze nie są zwyrodnialcami, a po prostu zrozumieli, że na prawdziwej wojnie nie może być kompromisów z moralnością. Bo inaczej nigdy się jej nie wygra, a ich służba pozostanie bezcelowa. Wprowadzili więc w czyn to, co każdy z przebywających w Afganistanie Europejczyków oraz Amerykanów dostrzega, ale boi się o tym powiedzieć. Nie jest to jednak żaden „syndrom Kurtza”. Odwrotnie – odchyleniem od normy jest wiara, iż wojnę można prowadzić inaczej niż przez ostatnie tysiąclecia.