Stan wojenny - opłaciło się!

Największym sukcesem junty Jaruzelskiego nie był rok 1981, lecz wszystkie lata, które po nim nastąpiły. Oto okazało się (ku pewnemu zaskoczeniu samych komunistów), że po szybkim złamaniu kręgosłupa polskiemu społeczeństwu bardzo łatwo jest nad nim panować.

Przez długich osiem lat ludzie Jaruzelskiego robili z naszym krajem co chcieli. Opozycja wobec ich działań była marna, a trzymani niemal na skraju głodu Polacy pogrążyli się w konformizmie. Gdyby nie zmiana koniunktury międzynarodowej junta trwałaby bez przeszkód do tej pory.

Weterani podziemnej „Solidarności” lubią powtarzać, że bez wydarzeń sierpnia 1980 roku nie byłoby teraz wolnej Polski, a stan wojenny był tylko czasem próby, z której wyszliśmy zwycięsko. Oczywiście jest to bzdura. Wystarczy spojrzeć właśnie na lata 80’, gdy nasz naród padł na kolana i nie był w stanie się z nich podnieść nawet wtedy, gdy reformy zaczęły się w samym Związku Sowieckim.

Dopiero w chwili widocznego już rozpadu siły Imperium Zła coś zaczęło się dziać też w Polsce. W tym czasie jednak nasz kraj był już kompletnym europejskim pariasem – bez gospodarki, bez społecznego zaangażowania. To był efekt ośmiu lat rządów junty. Na koniec jej co sprytniejsi członkowie postanowili zreformować chory system tak, by osiągnąć z tego dla siebie jak największe korzyści. Co wymyślili – wiadomo.

Większość patologii dręczących Polskę do dziś ma swoje korzenie właśnie 13 grudnia 1981 roku. Wtedy zlikwidowano piękny i autentyczny ruch, a rozpoczęto trwającą do tej pory grę. Rok 1989 był jedynie jej zaplanowanym fragmentem. Rzecz jasna, nie wszystko potoczyło się jak w scenariuszu, jednak jego autorzy zwykle nie tracili na niespodziewanych wydarzeniach.

W Polsce żyją tysiące ludzi, dla których wprowadzenie stanu wojennego miało oznaczać osobistą tragedię. Śmierć bliskich, kalectwo, więzienie. Większość z tych ludzi nie znaczy teraz nic. Za to dla tysięcy innych osób stan wojenny był drogą do obecnego bogactwa i prestiżu. Oni z dumą mogą rzec – opłaciło się!