Zabić prezydenta!

85 lat temu prezydent Polski Gabriel Narutowicz nie żył już od ponad godziny. O dwunastej, 16 grudnia 1922 roku dokonał się jeden z najhaniebniejszych aktów w historii naszego kraju. Pierwsza w pełni demokratycznie wybrana głowa państwa została zamordowana po niecałym tygodniu urzędowania.

Zabójstwo Narutowicza to grzech pierworodny polskiej demokracji, o którym jednak nie chcemy pamiętać. Gdy Eligiusz Niewiadomski podnosił w „Zachęcie” pistolet był to czyn mający swoje źródło nie wewnątrz głowy szaleńca, lecz w parlamencie, prasie, i na warszawskiej ulicy.

Gazety, znajdujące się w tym czasie głównie w rękach endeków, ziały nienawiścią do nowego prezydenta od chwili jego (nieco niespodziewanego) wyboru. To nie tak miało być, to hrabia Zamoyski był najlepszym, bo naszym kandydatem! W jednak chwili wyciągnięto wszystko, co mogło być wadami Narutowicza, rzucając to tłumowi. Prezydentowi sugerowano, iż najlepiej zrobi dla kraju, jeśli zrezygnuje, bo inaczej doprowadzi Polskę do upadku.

Endecy nie posiadali cienia szacunku dla demokratycznej instytucji młodego państwa. Skoro znalazła się w rękach politycznego przeciwnika nie było dla niej litości. Zasady przestały obowiązywać. Szybko znalazł się więc ktoś, kto potraktował taką atmosferę jako przyzwolenie.

Teraz, po 85 latach sytuacja w Polsce jest oczywiście inna. Ale czy tak bardzo? Nagle prezydent znów stał się wrogiem publicznym numer jeden – zarówno dla mediów jak i parlamentarnej większości. Pewne „autorytety” wzywają a to do impeachmentu, a to do dymisji prezydenta. Niektóre gazety i portale internetowe stale analizują zdrowotna kondycję głowy państwa, rozważając czy może on umrzeć przed końcem kadencji. Drwiny i atmosfera pogardy jest na porządku dziennym. Być może już ktoś czuje się predestynowany do zostania bohaterem narodowym. Tak jak Eligiusz Niewiadomski, pochowany na Powązkach.