Zły sen Kiszczaka

Policjanci weszli po schodkach niewielkiego domku stojącego przy schludnej uliczce jednego z angielskich miasteczek. Drzwi były otwarte – tak pozostawiła je sprzątaczka, która przyszła dziś rano i odkryła zwłoki.

Stara kobieta wisiała na lince przywiązanej do mocno umocowanego w suficie żyrandola. Jej ciało kołysało się powoli ponad kałużą ekstrementów. Jednak nie trzeba było wytrawnego detektywa, aby stwierdzić, że to nie samobójstwo jest powodem śmierci kobiety.

- Ona jest cała w siniakach – inspektor z uwagą zlustrował zwłoki. – Była torturowana… Kto to jest? – zwrócił się do swojego podwładnego.

- Imigrantka z Polski. Ponoć jakaś komunistka. Polacy chcieli jej ekstradycji do siebie, ale nasze sądy na to nie wydawały zgody, bo od lat była naszą obywatelką.

- Ciekawe… Bardzo ciekawe…

***

- Kop ten dół… Nie ociągaj się…

- Ale panowie – jęknął staruszek – ja już nie mam siły…

- Zamknij się! I ciesz, że umrzesz w ten sposób. Mogliśmy tobie zgotować coś znacznie gorszego. Za to co robiłeś… Kulka w łeb jest najniższym wymiarem kary. Panie prokuratorze…

- Ależ… nie możecie mnie zabić? – stary człowiek zakwilił jak dziecko. – Tak… tak nie można…

- Owszem można – padła sucha odpowiedź. – Ten dół już jest chyba dostatecznie głęboki. Zresztą, przecież chodzi o to, żeby cię w końcu znaleźli. Koledzy, do dzieła!

Dźwięk kilku cichych trzasków odbił się od drzew. Ciało opadło na miękką ziemię.

***

Mężczyzna będący kiedyś niezwykle ważnym funkcjonariuszem, a potem ministrem otworzył oczy. Był środek nocy. Jego pokój tonął w ciemności. Wszystko było jak zwykle, ale minister swoim dawnym bezpieczniackim instynktem czuł, że coś jest nie tak. Po chwili zobaczył, w czym rzecz. Z mroku zaczęły wypływać twarze, i to nie duchów mordowanych kiedyś patriotów, ale ludzi z krwi i kości. Otoczyli łóżko, po czym ktoś włączył latarkę, a inny wsadził ministrowi do ust knebel. A potem… Potem był tylko ból.