Spotkanie z Katarzyną

Jego Królewska Wysokość Stanisław August wybiera się w piątek na spotkanie z Jej Cesarską Wysokością Katarzyną. Będzie naprawiał kontakty nadszarpnięte, gdy zbuntowana szlachta zawiązała w Barze konfederację. Teraz konfederaci są już w odwrocie i można rozwijać relacje z jakże cennym sąsiadem.

Strach pomyśleć, co by się stało gdyby ta obskurancka szlachta zdobyła władzę nad krajem. Im w głowie tylko Matka Boska i leżenie krzyżem przed ołtarzem. Och, zrobiliby tu nam zaraz inkwizycję jak w Hiszpanii. Książa by Najjaśniejszą rządzili. A co by na to powiedzieli nasi sąsiedzi? Europa by się z nas śmiała.

Na szczęście zostało już im tylko kilka twierdz, które niedługo padną, a nasz światły król może spokojnie układać się z inteligentną i wykształconą Katarzyną. Zaproponuje jej projekt współpracy handlowej na Morzu Czarnym, a także będzie wyjaśniał, że powiększenie naszej armii nie stanowi zagrożenia dla Rosji. Bez wątpienia szybko znajdzie z carycą wspólny język – tacy oświeceni ludzie dogadują się z łatwością.

Złe języki powiadają, iż spotkanie nie ma sensu, bo mimo stłumienia konfederacji Katarzyna nie zmieniła swojego poglądu na sytuację w Rzeczpospolitej. Ponoć nie ufa Polakom i chętniej woli się porozumiewać z Prusami. Nie podoba się jej pomysł na zbliżenie naszego kraju z Francją.

Ale to przecież nie może być prawda. Katarzyna, prawdziwy władca-filozof z łatwością dostrzeże szczere intencje naszego uśmiechniętego króla. Tym bardziej, iż ten zademonstrował już swoją dobrą wolę porzucając zainteresowanie kozakami. My nie chcemy wojen ani sporów. I Rosja przecież też nie chce. Cesarscy generałowie zapowiadają wprawdzie od czasu do czasu, że napoją konie w Wiśle, ale przecież taki już jest ten wojskowy język. Nie ma się co nim przejmować.