To była rewolucja

Okres rządów Prawa i Sprawiedliwości powoli staje się już historią, i można zacząć je oceniać właśnie z perspektywy historycznej. Po kilku miesiącach coraz lepiej widać, że był to faktycznie czas wyjątkowy. Czas ułomnej, ale jednak – rewolucji.

Od pamiętnej jesieni 2005 roku wydarzyło się bardzo wiele. PiS wzmocnił pozycję Polski na arenie międzynarodowej, zlikwidował patologię w służbach specjalnych i wprowadził nowe tematy do debaty publicznej. Zrobił to przy wielkim oporze znacznej części „elit”, które wywołały w kraju atmosferę gigantycznego konfliktu. W pewnym momencie polaryzacja przekroczyła wszelkie przyjęte w demokracjach granice politycznych sporów. Dlatego właśnie sądzę, iż możemy uznać, że lata 2005-07 były czasem rewolucji. Po wygranych wyborach grupa dysydentów walczyła o zdobycie realnej władzy w kraju, lecz siły kontrrewolucji okazały się zbyt potężne.

Przy czym za kontrrewolucjonistów nie uważam bynajmniej członków Platformy (przynajmniej nie wszystkich). Oni co najwyżej zawarli taktyczny sojusz z naprawdę groźnymi przeciwnikami PiS, po czym stopniowo popadli w zależność od kierownictwa kontrrewolucji. A ono wykorzystuje PO do własnych celów.

O tym, iż sytuacja w ostatnich latach była wyjątkowa świadczy to, o możemy wszyscy obserwować. Przegrani rewolucjoniści są nadal atakowani. Zapewne mają być zupełnie zgniecieni. Wszelkie reformy do których doszło podczas rewolucji są odwoływane. Najlepiej było to widać gdy nowy rząd niemal od pierwszego dnia rzucił się do odwracania kierunków naszej polityki zagranicznej. Teraz zaś trwa walka z nowymi, niezależnymi służbami. Równocześnie dokonuje się wyciszanie rozkwitłej w latach rewolucji debaty publicznej. W ludzie umysły kontrrewolucja próbuje wtłoczyć stare schematy myślenia o rzeczywistości.

Tak, w naszym kraju miała miejsce rewolucja, i jej skutków nie da się tak szybko zatrzeć. Tym bardziej, że przecież to wcale nie musi być koniec. Walka trwa i przyjdzie jeszcze czas na zwycięstwo oraz zmiany, których Polska potrzebuje.