Gazeta Wyborcza przy okazji wytykania posłowi Kaliszowi sukcesów w komisji śledczej wprowadziła do obiegu medialnego nową kategorię prawną – dowody nie do użytku, czyli dowody bezużyteczne. Każdy chyba przyzna, że wewnętrzna logika tej frazy może się równać jedynie ze słynną schizofrenią bezobjawową. Do tej pory znane były w prawniczym żargonie przeróżne określenia i rodzaje dowodów – poszlakowe, pośrednie, niezbite, a także materialne, sfingowane, podrzucone(!) albo przykładowo w matematyce, dowód nie wprost.
Wielki jest zatem wybór dowodów, ale wszystkie one miały do tej pory jedną w miarę wspólną właściwość, a mianowicie mogły być użyteczne. Obojętne czy służyły do celów niecnych, w złej sprawie lub dobrej, czy dla wartości szlachetnych albo podłych, jednak miały jakieś praktyczne zastosowanie, co w pewien logiczny sposób uzasadniało ich istnienie, stosowanie oraz posługiwanie się nimi w procesie wymierzania sprawiedliwości (lub niesprawiedliwości). Do czego może służyć fraza „dowód bezwartościowy”, skoro to określenie samo dyskwalifikuje swoja przydatność, czyli sens istnienia ?
Co chce uzyskać, bo przecież nie udowodnić, Agnieszka Kublik, gdy posługuje się takim dziwolągiem frazeologicznym ? Zaprawdę, wielka musi być żałość, konfuzja i rozczarowanie w redakcji na Czerskiej, skoro już takich karkołomnych figur chwyta się najpoczytniejszy dziennik pomiędzy Władywostokiem, a Nysą Łużycką. Wielkie rozczarowanie, bo kończy się polowanie na PiS, a nie ubito nawet marnego szaraka. Zatem przyszedł czas ferowania wyroków na sprawców niepowodzenia i szukania winnych, a któż może to zrobić bardziej obiektywnie, jak nie dziennik będący najpilniejszym przecież orędownikiem ostatecznego rozwiązania kwestii Kaczyńskich.
I tak kolejno osądzono - w komisji nacisków śledztwo położyli z kretesem obaj nieudolni przewodniczący; przyczyną umorzenia w sprawie nielegalnych podsłuchów masowo uprawianych przez pisowców było źle skonstruowane prawo i zachowawcza prokuratura; no i w sprawie śmierci samobójczej Barbary Blidy ten nowy wynalazek kryminalistyczny – dowody bezużyteczne, co sugeruje, że dowody owszem są, tylko ...no właśnie, tylko co ?
To, co się wyprawia w sejmowych komisjach śledczych do badania rządów PiS-u, przekracza możliwości percepcyjne nawet najbardziej wytrzymałych towarzyszy, nie wspominając już o publiczności. Już parę miesięcy temu położono krzyżyk na szansę osiągnięcia najmarniejszego sukcesu przez komisję do spraw nacisków. Obecnie chyba tylko jacyś psychopatyczni hobbyści interesują się jej pracami, ewentualnie urzędnicy sejmowi i eksperci – tym przynajmniej płacą. Czasami blogerzy, gdy sobie coś mgliście skojarzą z inną sprawą.
Straciły całkowicie zainteresowanie media, uznając, że sprawa niewarta zachodu, nic już się na tym nie zwojuje. Bo też prawda w przypadku tematu tej komisji okazała się przeraźliwie, a nawet powiedziałbym, że kompromitująco banalna – żadnych nacisków nie było, czyli nie było nic do szukania ani do znalezienia. Szkoda, że nie zbadano przed rozpoczęciem prac komisji, czy są jakiekolwiek przesłanki do jej powstania, więc bito pianę przez dwa lata. Nie jest to żaden ewenement, a dowodem na to parszywy los następnej instytucji śledczej do pognębienia Kaczyńskich ex aequo z Ziobrą, czyli komisji badającej okoliczności samobójczej śmierci Barbary Blidy.
Tu z kolei poległ oficer śledczy największych nadziei z SLD, poseł Ryszard Kalisz. Bezużyteczność dowodów jest poszlaką, że dowody mogły być zacierane – już choćby takie dictum powinno się znaleźć w podręcznikach sztuki kabaretowej. Po dwóch latach, niezbyt zresztą pracowitych, Kalisz odegrał rolę chyba bardziej komiczną niż śledczą, ogłaszając co i raz przełomy, o których potem pewnie on sam chciał jak najszybciej zapomnieć. Kalisz robi durną minę do złej gry i mamrocze kosmiczne bzdury o analizowaniu wszystkich śladów oraz badaniu ich braku. Jak się bada brakujące ślady ?
Tymczasem, jeśli wierzyć doniesieniom mediów, ślady są takie, że nic nie da się zrobić, co najwyżej tylko posłać kogoś po pół litra gorzkiej żołądkowej. Faktycznie, na trzeźwo się tego nie da wytrzymać. Odciski palców były, ale się zmyły; włos na szlafroku jest, ale nie nadaje się do badań genetycznych; jeden biegły wykrył ślady ołowiu na dłoni, drugi mu zaprzecza. Jakieś resztki z DNA są, ale za mało do identyfikacji; proch był, ale nie z broni Blidy; ślady butów też są nie wiadomo czyje. Nie wiadomo, gdzie kto stał czy siedział, nie można zrekonstruować przebiegu zdarzeń, czy była szamotanina, nic nie wiadomo.
Teraz powoli nadchodzi czas na podsumowanie tych wszystkich operacji propagandowych przeciwko PiS-owi, które jest miażdżące dla jego niedoszłych pogromców. Gazeta Wyborcza, która w takich kwestiach z reguły pierwsza wie, co w trawie piszczy, nie zostawia promyczka nadziei – plajta, klapa, kryzys, krach. Po dwóch latach pracy członek komisji śledczej oświadcza, że komuś mogło zależeć na zatarciu śladów, bo dowody są bezużyteczne. Gdyby nie tragedia samobójczej śmierci byłej posłanki, to można by skonać ze śmiechu.
Kiedy obserwuję te rozpaczliwe wygibasy lingwistyczne, które mają nas przekonać, że mimo totalnej klęski dętych zarzutów, było coś na rzeczy, a tylko fatalny zbieg okoliczności nie pozwolił na ujawnienie wszystkich bezeceństw, to przypomina mi się pewna analogia. Istniało kiedyś takie państwo, w którym zadekretowano, że podstawą ścigania przestępstw nie będzie prawo stanowione, tylko specjalnie stworzona, nowa kategoria prawna o bardzo pojemnej zawartości - „zdrowe odczucie narodu”.
I ja mam uporczywe wrażenie, że opinie i publikacje Gazety Wyborczej w sprawie rzekomych nieprawości rządu Kaczyńskich nie opierają się na ocenie faktów, dowodach ani analizach, ale na tak zwanym zdrowym odczuciu redakcji.
http://wyborcza.pl/1,75248,7234296,Sprawa_Blidy__dowody_nie_do_uzytku.html?as=1&ias=2&startsz=x
http://wyborcza.pl/1,75248,7238988,Czego_dowodzi_brak_dowodow_.html
Inne tematy w dziale Polityka
