...p ...p
35
BLOG

Poszerzenie pola walki

...p ...p Polityka Obserwuj notkę 2

Pochłonięty lekturą "Michnikowszczyzny" Rafała Ziemkiewicza zadumałem się nad wizją autora, wizją totalnej dominacji "Wyborczej" w medialnym krajobrazie lat dziewięćdziesiątych. Pobłogosławiony późnym urodzeniem czasy te pamiętam jak przez mgłę- ot urywki telewizyjne z wyborów prezydenckich w 1995, wielką powódź 1997 roku, pojedyncze obrazy z lat wcześniejszych. Epoka największego triumfu Gazety, dyktatu jej semantycznej i ontologicznej wykładni jest więc dla mnie dość dobrze znaną, ale jednocześnie zamierzchłą historią. Proces mojego dojrzewania, początki intelektualnego formowania się przypadają więc na pierwsze lata wieku XXI- a wiec momentu w którym, wraz z aferą Rywina Polska weszła w nowy etap swej historii, zaś na rynku medialnym, ba!, szerzej- na "rynku" opinii zaczynają coraz śmielej poczynać sobie pisma o linii niezgodnej z wizjami Adama Michnika. To już nie były nieśmiałe i nieudane próby w stylu wołkowego "Życia", to nie były radykalne pisemka obłąkanych zwolenników Ojca Dyrektora, a tytuły oferujące nowe, świeże spojrzenie na polską rzeczywistość. Spojrzenie, które, jakkolwiek by często się nie myliło, przyniosło ze sobą jedną, bardzo pozytywną zmianę- w sposób bezprecedensowy poszerzyło, wcześniej praktycznie jednostronną, debatę publiczną.

Nastąpiło wzmocnienie "prawej nogi", które powinno było ucieszyć nie tylko zwolenników Kaczynskich czy Rokity, ale także i ludzi z drugiej strony barykady. Bowiem poglądy lansowane przez środowisko "lewicy laickiej" i jej ideowych następców jak tez i tezy wyznawane przez młodych socjalistów tylko w starciu z przeciwnymi stanowiskamii mogą dojrzeć, wyklarować się, nabrać prawdziwej wartości. W sytuacji którym publicystom Wyborczej z prawej strony odpowiadalo tylko echo lub maniakalne okrzyki o Targowicy albo "światowej żydokomunie" (dodajmy: bo sami wcześniej przyczynili się do marginalizacji poważnych centroprawicowych dziennikarzy) jakakolwiek debata była niemożliwa, forum publiczne zmieniało się w spęd towarzystwa wzajemnej adoracji, a wzajemne zadowalanie się zawsze tępi i myśli i pióro. Można, za Rafalem Ziemkiewiczem zaryzykować tezę, że to wlaśnie uśpienie czujności (pomijając szereg innych wymienionych przez pisarza czynników), stracenie więzi ze spoleczeństwem doprowadziło do wybuchu afery Rywina ze wszystkimi jej skutkami. Być może, gdyby zdawano sobie sprawę, jak ludzie zareagują, jakie efekty ona przyniesie dalej w najlepsze prowadzono by "śledztwo dziennikarskie', dalej istniałby nieformalny zakaz pytania o tą sprawę w wywiadach, zaś śladowe i mgliste wzmianki o korupcyjnej propozycji nzanego producenta filmowego mogłyby się pojawiać tylko w humorystrycznych rubrykach. A my zylibyśmy w innej rzeczywistości.

I mimo wyzierających z ekranu telewizora mord (naprawdę, nie mogę się zdobyć na bardziej eleganckie określenie) Leppera, Łyżwinskiego i Wierzejskiego mam wrażenie, że bylaby to rzeczywistość bardziej zakłamana i gorsza.

Afera Rywina była jednak tylko katalizatorem poszerzenia pola "walki poglądowej" i utorowania drogi dla takich tytułów jak Dziennik, ś.p. Ozon, umocnienia Wprostu i Newsweeka, zmiany profilu Rzepy czy wreszcie zmian w mediach publicznych. Zmian, nawiasem mówiąc, jeśli chodzi o telewizje zapoczątkowanych już przez Dworaka. To on w znacznej mierze zlikwidował kwiatkowszczyznę, zaprosił do telewizji takich ludzi jak Pośpieszalski, Zalewski i Mazurek, Pochanke. To on wykonał, jakże ważne,pierwsze kroki. Niech neofici 'rewolucji moralnej' o tym nie zapominają.

Prawicowi dziennikarze pisali przez całe siedemnastolecie III Najjaśniejszej. Tyle, że, wcześniej mało kto nie tylko ich czytał, ale w ogóle o nich słyszał. Musialo minąć kilkanaście lat by ukształtowała się część klasy średniej która nie ufała bezgranicznie Wyborczej, a poszukiwała umiarkowanie konserwatywnych i wolnorynkowych pytań i odpowiedzi. Ta, która, by strawestować słowa Romana Graczyka "nie zachłysnęła się obowiązującym dyskursem, nie zakochała się w Michniku."

To pojawienie się tej klienteli (oraz jej odpowiedników w innych warstwach społecznych, do których skierowany jest Fakt") sprowadziło dyskurs społeczny z powrotem do centrum, dając temu samolotowi o nazwie Opinia Publiczna prawe skrzydło i przywracając sterowność.

Nie mam zamiaru zgadzać się we wszystkim z Rafałem Ziemkiewiczem. Największą, wg. mnie bolączką Polski byla nie taka czy inna linia Wyborczej i związane z tym (poważne) konsekwencje. Byla nią totalna pustka po przeciwnej stronie. Wzmacniając prawą nogę odzyskujemy właściwe prooprcje, przywracamy właściwe Adamowi Michnikowi miejsce na lewicy (której człowiekiem był cale życie, a o ironio! bronić musiał czastkowo choć liberalnych reform gospodarczych lat dziewiędziesiątych), klarujemy sytuację. Nie jest tak, że Gazeta pakowała od rana do nocy swoim czytelnikom klamstwa. Nie, ona prezentowala nawet dość spojną wizję rzeczywistością. Tragedią Polski, Polaków ale także i samej Wyborczej i redaktora Michnika, było to, że wizja ta stawała się jedyną słuszną.

Bo o co przecież chodzi?

Aby rano, idąc do kiosku mogłem wybrać Wyborczą lub Dziennik (albo i Rzepę jesli najdzie mnie na to ochota). A jak wyjątkowo dobrze by u mnie z fantazją było to mógłbym nawet i Nasz Dziennik albo Trybunę kupić.Nie ma mediów obiektywnych, mających monopol ma rację. Właśnie dlatego ich wolność i pluralizm są tak cenne.

...p
O mnie ...p

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (2)

Inne tematy w dziale Polityka