Śmieszno-straszna jest nasza polska rzeczywistość, w której "odwaga kapłańska" nabiera wyjątkowo ironicznego wydźwięku.
Który to już przypadek ujawnienia wspołpracy kościelnego dostojnika z esbecją? Czwarty? Piąty? Miejmy nadzieję, że ostatni. Wszystkie są do do siebie do złudzenia podobne. Najpierw plotki, krótkie wzmianki w mediach, wreszcie któraś gazeta decyduje się podrążyć temat i prawda wychodzi na jaw. A jak reaguje oskarżony? Z początku totalna negacja- to klamstwa, to potwarz, to nie bylem ja, to mój zły brat-bliźniak. Później, w miare ukazywania się coraz to nowych dowodów pokrętne, beznadziejne i próżne tłumaczenie- nikogo nie krzywdziłem, to była gra, ewangelizowałem ubeków, a zresztą, takie to były czasy. Gdy już nie można dalej zaprzeczać- milczenie. Wszystko toczy się według smutnego schematu.
Przeprosiny? Za późno, za cicho, za rzadko.
To, co się najbardziej rzuca w oczy, to niemożność stanięcia oko w oko ze swymi wyborami z przeszłości. Czysto ludzki strach przed konsekwencjami swoich czynów. Czy rozumiem takie zachowanie? W pewnej mierze z pewnością, trudno mi też stwierdzić jak bym się zachował na miejscu każdego z tych ludzi. Powiem więcej- rozumiem, że w świetle tamtych czasów, ograniczonych możliwości wyboru, strachu, ambicji czy jakiegokolwiek innego uczucia- ktoś mógł się złamać, pójść na współpracę.
Lecz księża, osoby mające być naszymi pasterzami, przewodnikami duchowymi nie mogą przechodzić do porządku dziennego nad grzechami przeszłości. Tu nie chodzi o napiętnowanie człowieka. Tu idzie o odwagę. Wstać i głośno powiedzieć- "Owszem, zlamali mnie. Żałuję, przepraszam wszystkich ludzi, ktorych zaufania nadużylem."
To jest odwaga. Odwaga, której dzisiejszemu Kościołowi brakuje.
Czy Kościół tłumiąc wszelką wewnętrzną dyskusję o lustracji ucieknie od tego problemu? Oczywiście, ze nie. Episkopat, mając do wyboru lustrację cywilizowaną lub żadną wybrał żadną, a będzie miał dziką.



Komentarze
Pokaż komentarze